Ad

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Ούτε όταν έβαλαν μπροστά τα παιδιά του, δεν το δελέασαν

Οι Άγγλοι, αν και προσπάθησαν να βάλουν μπροστά πολλές φορές τα παιδιά του Ανδρέα Παναγίδη, έτσι ούτος ώστε να αποσπάσουν πληροφορίες, δεν τα κατάφεραν. Απαντά ο Παναγίδης στον ανακριτή του. «Μεν βάλλεις μπροστά τα μωρά μου για να με κάμεις προδότη της πατρίδας μου. Ούτε για το χατίρι των μωρόν μου εγώ δεν μπορώ να προδώσω την πατρίδα μου». «Χίλιες φορές καλύτερα Γιανούλλα» αναφέρει στη σύζυγό του, «τα μωρά μας να είναι περήφανα για τον πατέρα τους, παρά να έχουν ένα πατέρα προδότη».

Ένα άγνωστο ιδιόχειρο σημείωμά του Γρηγόρη Αυξεντίου

Όπως είναι γνωστό, ο Αυξεντίου μετά την αποφοίτησή του από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου, έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Ευελπίδων, χωρίς επιτυχία. Τον Δεκέμβριο του 1949 κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό, ως εθελοντής. Από τον Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1950 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών (ΣΕΑΠ) Σύρου και στη συνέχεια υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. [Αντίγραφο του στρατιωτικού του μητρώου βλ. Αντρέας Καουρής, Γρηγόρης Αυξεντίου. Η ζωή και η δράση του Σταυραετού του Μαχαιρά, Λευκωσία  1996, σελ. 112.]

Ανάμεσα στους συντρόφους του Αυξεντίου που συνελήφθηκαν τη μέρα του θανάτου του, στο κρησφύγετο του Μαχαιρά, ήταν και ο Αντώνης Παπαδόπουλος, αγαπημένος παιδικός του φίλος και συμμαθητής στο Γυμνάσιο, ποδοσφαιριστής και προπονητής της Ανόρθωσης, αθλητής της ΑΕΚ Αθηνών και καθηγητής γυμναστικής. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μύησε στην ΕΟΚΑ ο Αυξεντίου.
Στα κατάλοιπα του αείμνηστου Βαρωσιώτη γυμναστή, που διαφυλάσσει η, σύζυγός του, Λόλα Αντώνη Παπαδόπουλου, έχει σωθεί και ένα πολύτιμο σημειωματάριο του Γρηγόρη Αυξεντίου, εξήντα περίπου σελίδων, από τα στρατιωτικά του χρόνια. Μετά την απόλυση του Αντώνη Παπαδόπουλου από τα κρατητήρια ήταν, κατά λάθος, ανάμεσα στα προσωπικά αντικείμενα που του επέστρεψαν οι Βρετανοί. Στο σημειωματάριο περιλαμβάνονται ορισμένα σκίτσα που ζωγράφισε ο Αυξεντίου, ανάμεσά τους και μια πανέμορφη αυτοπροσωπογραφία του με την στολή του Έλληνα αξιωματικού, ποιήματα του Παλαμά, του Σολωμού και δικοί του στίχοι και σημειώσεις από τα διάφορα μαθήματα στο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Κόρινθο και στη ΣΕΑΠ.

Σε μια σελίδα, ο Αυξεντίου περιγράφει, χωρίς ημερομηνία, την προσβολή που δέχθηκε, μια μέρα της στρατιωτικής του εκπαίδευσης από έναν αξιωματικό (;) του: «Εξυβρίσθην και αποκάλεσάν με γαϊδούρι και όχι μόνο εμένα αλλά και όλους τους Κυπρίους καθώς και την ιδέα της ενώσεως. Εσύ, λέει, δεν ήλθες διά να υπηρετήσης την πατρίδα αλλά για να δείξης την γαϊδουριά σου. Εσύ, λέει, δεν ήλθες για να υπηρετήσης την πατρίδα. Ήρθες εδώ για να μας δείξεις την γαϊδουριά των Κυπρίων. Με τέτοια γαϊδούρια δεν θέλουμε την ένωση.»

Τα προσβλητικά λόγια προς τον Αυξεντίου – ποιος ξέρει για ποιο «παράπτωμά» του – μάλλον από κάποιον αγροίκο εκπαιδευτή του, ήταν ένας από τους «πειρασμούς» που πιθανόν πέρασε ο «νιος Γρηγόρης» πριν ανέλθει στον Μαχαιρά – Γολγοθά του. Θα ακολούθησαν κι άλλοι, ιδιαίτερα στις βασανιστικές ώρες της αναμονής πριν από το μεγάλο όχι της 3ης Μαρτίου 1957. Η ιδιόχειρη αυτή σημείωση δημοσιεύεται σήμερα [2007], για πρώτη φορά, ως ένα μικρό μνημόσυνο στον Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου, «οδηγό ταξί στο επάγγελμα», σύμφωνα με τους στίχους του Γιάνη Ρίτσου, που σκοτώθηκε πολεμώντας για την ένωση με την Ελλάδα. Ας μας επιτραπεί  να την αφιερώσουμε στους Ελλαδίτες και στις Ελλαδίτισσες που γράφουν για την Κύπρο, την ιστορία της, το παρόν και το μέλλον της. Όπως και ό,τι κι αν γράφουν.

Πηγή: http://papapolyviou.com 

 Φωτογραφία Αρχείου απο επιστολή του Αυξεντίου

Αποτίμηση αντιμετώπισης ΕΟΚΑ – Παραδοχή αποτυχίας

Προς τα τέλη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ ο ταξίαρχος Τζορτζ Μπέικερ επιφορτίστηκε με τη σύνταξη έκθεσης που θα αποτιμούσε την αντιμετώπισή του από τις βρετανικές αρχές.
Το ερώτημα που ετίθετο, όπως σημείωνε ο υποστράτηγος Ντάρλινγκ, διευθυντής Επιχειρήσεων στην Κύπρο από το 1958, ήταν «γιατί η ΕΟΚΑ που ήταν στα πρόθυρα της ήττας το Μάρτιο του 1957 κατάφερε μία θεαματική ανάκαμψη παρά το γεγονός ότι μεγάλες δυνάμεις και μία ισχυρή μηχανή εξουσιών ήταν στη διάθεση της διοίκησης». Ο Ντάρλινγκ σημείωνε ότι το Μάρτιο του 1957 η ΕΟΚΑ είχε υποχρεωθεί σε εκεχειρία λόγω της δύσκολης κατάστασής της. Ο Γρίβας εκείνη την περίοδο όμως διεύρυνε τη βάση στήριξης της ΕΟΚΑ «με εκφοβισμό και βαθιά διείσδυση στην αστυνομία, την εκπαίδευση, τις δημόσιες υπηρεσίες και τον πληθυσμό γενικά». Επίσης ενίσχυσε την ασφάλεια της οργάνωσής του. «Στην ουσία άλλαξε τις τακτικές του πιο γρήγορα από όσο εκτιμήσαμε», παρατηρούσε ο Βρετανός υποστράτηγος.

Έως το 1957 ο Ντάρλινγκ θεωρούσε ότι η μηχανή πληροφοριών ασφαλείας ήταν επαρκής, αλλά «δεν ήταν εξοπλισμένη τεχνικά ή οργανωτικά για να νικήσει το υψηλά οργανωμένο υπόγειο κίνημα πριν οι δραστηριότητές του αποκτήσουν ρίζες το καλοκαίρι του ‘58». Ο Βρετανός στρατιωτικός πρόσθετε ότι οι διακοινοτικές ταραχές είχαν αποσπάσει τη βρετανική προσοχή από την ΕΟΚΑ. Πάντως σημείωνε ότι προς το 1959 η κατάσταση είχε αλλάξει με τη συνδρομή της βρετανικής κυβέρνησης και την αναδιάταξη της επιχείρησης των πληροφοριών ασφαλείας μέχρι τη στιγμή των συνομιλιών της Ζυρίχης. Εκείνη τη στιγμή, ανέφερε ο υποστράτηγος Ντάρλινγκ, οι Βρετανοί ήταν σε θέση να καταφέρουν στην ηγεσία της ΕΟΚΑ ένα μοιραίο χτύπημα.

Η ίδια η έκθεση του ταξίαρχου Τζορτζ Μπέικερ επισήμαινε μεταξύ άλλων ότι εμπόδιο στη σωστή αστυνόμευση της Κύπρου ήταν η αρχικά μικρή διάρκεια της θητείας των Βρετανών που υπηρετούσαν στην αστυνομία του νησιού, που δεν τους επέτρεπε να εγκλιματιστούν. Παρατηρούσε επίσης ότι είχε υπάρξει δυσκολία και χρονοτριβή στην οργάνωση ενός λειτουργικού συστήματος πάταξης της λαθραίας εισαγωγής όπλων στην Κύπρο και όταν αυτό εφαρμόστηκε είχαν τερματιστεί οι εχθροπραξίες. Η έκθεσε πρόσθετε ότι υπήρχαν πολλές ξεχωριστές μονάδες ασφαλείας και έλειπε ο απαιτούμενος στενός συντονισμός τους.

Παράλληλα ο ταξίαρχος Μπέικερ σημείωνε ότι είχε γίνει πολύ αργά η κατάλληλη οργάνωση των υπηρεσιών πληροφοριών ασφαλείας και συχνά οι πληροφορίες αξιοποιούνταν υπερβολικά βιαστικά χωρίς το μέγιστο αποτέλεσμα. «Αν λαμβάνονταν πιο νωρίς μέτρα συντονισμού που ελήφθησαν μόλις τον Ιούλιο του 1958 θα είχε καταστεί δυνατό να χτιστεί ένας πιο αποτελεσματικός και δραστήριος μηχανισμός πληροφοριών ασφαλείας», αναφερόταν χαρακτηριστικά. Ο Τζορτζ Μπέικερ σημείωνε τέλος ότι είχε επιτραπεί στον κυπριακό Τύπο «να ανακινεί το μίσος κατά των Βρετανών» χωρίς κανέναν έλεγχο. Όπως σχολίαζε ο συντάκτης της έκθεσης, «σχεδόν χωρίς εξαίρεση επετράπη στα ΜΜΕ να συνιστούν σημαντικό τμήμα της “τρομοκρατικής” μηχανής». Πρόσθετε πάντως ότι η λογοκρισία είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι.

 Sir John Harding

«Η σκυταλοδρομία θανάτου στο νέο χάνι της Γραβιάς». Η μάχη του Αχυρώνα στο Λιοπέτρι.



Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, πραγματοποιήθηκε μία από τις πιο επικές μάχες της ΕΟΚΑ, στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου. Η μάχη που έμεινε γνωστή ως σκυταλοδρομία θανάτου στέρησε τη ζωή από τέσσερις αντάρτες της οργάνωσης: τον Ανδρέα Κάρυο, Ηλία Παπακυριακού, Φώτη Πίττα και Χρίστο Σαμαρά. Για τη γενναιότητά τους και τη δράση τους στον αγώνα, ο αρχηγός του αντάρτικου Γεώργιος Γριβας έγραψε: «Είναι πολύ δύσκολον εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλληκαριών ποιος ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσερης συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνην ποιος θα πέθαινε γενναιότερα».

Από το βράδυ της 3οης Αυγούστου, οι αγωνιστές είχαν πάει στο Λιοπέτρι για να εκπαιδεύσουν νέα μέλη στον ανταρτοπόλεμο. Ειδικότητά τους οι ενέδρες. Μία μέρα αργότερα όμως, εμφανίστηκαν στο Λιοπέτρι βρετανικά τζιπ. Οι αποικιοκράτες έψαχναν τους καταζητούμενους αγωνιστές. Οι τέσσερις άντρες προσπάθησαν να διαφύγουν από το χωριό, όμως δεν τα κατάφεραν αφού έπεσαν πάνω σε Άγγλους και στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον κλοιό με το αυτοκίνητο άρχισαν να ανταλλάσσουν πυροβολισμούς. Όμως και πάλι δεν τα κατάφεραν. Έτσι αποφάσισαν να επιστρέψουν στο χωριό όπου και κατέφυγαν στον αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή.

Το Λιοπέτρι στην καραντίνα

Μέσα σε λίγη ώρα ήχησαν τα ηχεία του χωριού: το Λιοπέτρι κατέστη σε αποκλεισμό και κανένας κάτοικος δεν επιτρεπόταν να βγει από το σπίτι του ή να κυκλοφορήσει στους δρόμους εκτός των Βρετανών. Αντιλαμβανόμενοι πως ο αχυρώνας δεν θα γλίτωνε από τις έρευνες, οι αντάρτες έριξαν αρτύματα μέσα στα άχυρα για να αποπροσανατολίσουν τα σκυλιά των Άγγλων. Αρχικά τα κατάφεραν αφού οι πρώτες έρευνές τους απέβησαν άκαρπες.

Πεισμωμένοι όμως οι Βρετανοί δεν εγκατέλειψαν το χωριό. Διέταξαν να συγκεντρωθούν όλοι οι κάτοικοι σε συρματόφραχτους χώρους όπου θα γίνονταν ανακρίσεις. Δεν κατάφεραν όμως να αποσπάσουν πληροφορίες. Για αυτό έστειλαν τους κατοίκους πίσω στα σπίτια τους. Όχι όμως όλους. Διέταξαν τότε τον Καλλή και τη σύζυγό του να τους υποδείξουν που κρύβονταν οι αγωνιστές. Παρά τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τους Βρετανούς το ζευγάρι δεν μίλησε. Τότε οι στρατιώτες διέταξαν τους αγωνιστές να παραδοθούν, όπου και αν βρίσκονται, αλλά δεν έλαβαν καμία απάντηση. 

«Αν θέλετε τη ζωή σας, παραδοθείτε» 

Οι Βρετανοί τελικά τους εντόπισαν και χρησιμοποιώντας έναν ελληνόφωνο δεκανέα, προειδοποίησαν τους αγωνιστές πως για να ζήσουν έπρεπε να βγουν από τον αχυρώνα. Όμως και πάλι δεν έλαβαν καμία απάντηση. Μία ομάδα στρατιωτών επιχείρησε να πλησιάσει τον αχυρώνα, όταν δέχτηκαν τις σφαίρες των αγωνιστών. Τότε ξεκίνησε ένα πραγματικό πανδαιμόνιο.
Οι Βρετανοί ζήτησαν ενισχύσεις, ενώ ένα ελικόπτερο πετούσε πάνω από το χωριό. Φωνές, κραυγές, ουρλιαχτά, πυροβολισμοί, ρίψη χειροβομβίδων ανταλλάζονταν για αρκετή ώρα. Πολλοί Βρετανοί στρατιώτες τραυματίστηκαν, ενώ δύο από τους αγωνιστές φονεύθηκαν. Τότε ένας στρατιώτης ανέβηκε στην οροφή και περιέλουσε τον αχυρώνα με βενζίνη και φλεγόμενα ρούχα, τα οποία όμως έσβησαν. Στη συνέχεια ανέλαβε δράση το ελικόπτερο ρίχνοντας δύο εμπρηστικές βόμβες. Ο αχυρώνας φούντωσε. Οι δύο τελευταίοι αγωνιστές όρμησαν έξω και πυροβολήθηκαν θανάσιμα από τους Βρετανούς στρατιώτες. 

Νεκροί χωρίς παπούτσια

Οι Βρεττανοί μετά από κάθε φόνο αγωνιστή, τον φωτογράφιζαν για να έχουν στοιχεία. Στις φωτογραφίες των τεσσάρων νεκρών, οι αγωνιστές είναι ξυπόλητοι. Όταν επιχείρησαν να βγουν από τον αχυρώνα, οι Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας, Ηλίας Παπακυριακού, και Χρίστος Σαμάρας, έβγαλαν τα παπούτσια τους θέλοντας να δείξουν στους Βρετανούς πως δεν βγαίνουν για να ξεφύγουν αλλά για να μείνουν εκεί να πολεμήσουν. Ο Γρίβας έγραψε για τους νεκρούς που είχαν οι Άγγλοι: Εις το Λιοπέτρι αι απώλιαι των Άγγλων πρέπει να είναι πολύ σοβαραί. Έλλην αστυνομικός είδε 7 νεκρούς και αρκετούς τραυματίας. Ο Ταξίαρχος έκλαιεν απροκάλυπτα μόλις αντίκρυσε την σκηνήν, ο δε αστυνόμος Βαρωσίων αφιχθείς εκεί, επυροβόλησε με το πιστόλι του τα πτώματα των νεκρών από την λύσαν του. Ο Αχυρώνας έγινε τόπος προσκυνήματος και οι αγωνιστές σύμβολα της ελευθερίας, καθώς συγκίνησαν με τη θυσία τους όχι μόνο τον ελληνισμό αλλά την παγκόσμια κοινή γνώμη, που αναγνώρισε και τίμησε την αυτοθυσία τους.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.com.cy/categories/istoria/i-skitalodromia-thanatou-sto-neo-chani-tis-gravias-i-machi-tou-achirona-sto-liopetri-giati-i-tesseris-agonistes-vrethikan-nekri-choris-papoutsia/


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Σαν σήμερα 30/4/1957, 4000 Άγγλοι στρατιώτες πολιόρκησαν το Μηλικούρι για 54 μέρες



Σαν σήμερα 30/4/1957, 4.000 Άγγλοι στρατιώτες περισφίγγουν τη περιοχή Μηλικουρίου. Το κέρφιου διήρκεσε 54 ημέρες. Οι Άγγλοι πίστευαν ότι θα εξαναγκάσουν τους αντάρτες ή να πολεμήσουν ή να παραδοθούν.

Οι 500 κάτοικοι του χωριού υπέστησαν πολλές δοκιμασίες. Και υλικές ζημιές κάπου 26,000λιρών. Ο γραμματέας της Συνεργατικής Εταιρείας του χωριού Μιψχαήλ Ιωαννίδης, που ήταν τότε 56 χρόνων, δήλωσε αμέσως μετά το πέρας του αποκλεισμού:" Ευχαριστούμε τις εφημερίδες στις οποίες χρωστάμε τη ζωή μας. Γιατί αν δεν υπήρχαν αυτές να γράφουν τα νέα του αποκλεισμού μας δεν θα εκδηλωνόταν η παγκύπρια αλληλεγγύη με την αποστολή τροφίμων στο χωριό. Μόνο τέσσερις φορές μας έφεραν ταχυδρομείο καθ` όλη τη διάρκεια του αποκλεισμού.Μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα η στενοχωρία μας ήταν πολύ μεγάλη. Γονείς έμειναν χωρίς τα παιδιά τους κατά το Πάσχα. Περάσαμε μαύρο Πάσχα".

Ο αποκλεισμός έγινε σε εποχή που διεξάγονταν σημαντικότατες γεωργικές δουλειές. Έμειναν έτσι ακαλλιέργητα και αθειάφιστα τα αμπέλια και αμάζευτα τα τριαντάφυλλα, από τα οποία έβγαζαν ροδόσταγμα και ροδέλαιο, δυο σημαντικά προϊόντα του χωριού. Η κτηνοτροφία υπέστη επίσης μεγάλο πλήγμα. Τα ζώα αδυνάτισαν απο τη στέρηση και μερικά ψόφησαν.Υστερα από παραστάσεις των κατοίκων οι στρατιωτικές αρχές δέχτηκαν τελικά να επιτρέψουν στις γυναίκες να βόσκουν τα ζώα τους σε περιορισμένη έκταση έξω από το χωριό υπό την επίβλεψη στρατιωτών. Όταν οι γυναίκες απομακρύνονταν λίγο απο την καθορισθείσα περιοχή οι στρατιώτες έριχναν πυροβολισμούς στον αέρα για να τις εκφοβίσουν. Οι κάτοικοι μέσα στο χωριό άκουαν τους πυροβολισμούς και δεν ήξεραν τι συνέβαινε. Τα νεύρα τους δοκιμάστηκαν πολύ.

Ο αποκλεισμός του Μηλικουριού έγινε για την ανεύρεση και σύλληψη του αρχηγού της ΕΟΚΑ στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, γιατί, όπως δήλωσαν οι στρατιωτικές αρχές, είχαν πληροφορίες ότι ο Διγενής βρισκόταν στο χωριό.Το αποτέλεσμα των ερευνών μηδέν κατά τους κατοίκους, ικανοποιητικό για τις στρατιωτικές αρχές που ισχυρίστηκαν ότι βρήκαν ένα κρησφύγετο στην άκρη του χωριού παρ` ότι δεν βρήκαν σ` αυτό ίχνη προσφάτου διαμονής. Κατά τους κατοίκους, το εύρημα των στρατιωτικών αρχών ήταν ένας εγκαταλειμμένος λάκκος αποχωρητηρίου.

Κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού πολλοί κάτοικοι συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν και πολλοί υπέστησαν βασανιστήρια, με την επιμονή των βασανιστών τους να ομολογήσουν πού βρίσκεται ο Διγενής. Χωρίς όμως αποτέλεσμα.



Σωτήρης Μουστάκας. Η φυλάκισή του από του Άγγλους επειδή συμμετείχε στον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ



Ο Σωτήρης Μουστάκας ήταν ένας γνήσιος κωμικός ηθοποιός. Παρόλο που στην καριέρα του ερμήνευσε και κλασικούς ρόλους, είχε ταυτίσει το όνομά του με το γέλιο. Ήταν ένα από τα βασικά ονόματα της επιθεώρησης, που δε δίσταζε να τσαλακώνει την εικόνα του. Οι ρόλοι και οι μεταμφιέσεις του άφησαν εποχή.

Οι περισσότεροι που τον θαύμαζαν στο θέατρο και τον κινηματογράφο, δεν γνωρίζουν ότι ο Μουστάκας, που καταγόταν από την Κύπρο, σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Η ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών), αγωνίστηκε την περίοδο 1955 – 1959, κατά της Βρετανικής κυριαρχίας. Σκοπός ήταν η απελευθέρωση της Κύπρου και η ένωσή της με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Ο Μουστάκας γεννήθηκε το 1940 και ήταν τότε 15 χρονών. Όπως χιλιάδες συμμαθητές του, έτσι και εκείνος, μυήθηκε στον αγώνα των Κυπρίων και πήρε ενεργό μέρος στη δράση της ΕΟΚΑ. Ήταν το πρώτο απελευθερωτικό κίνημα, που βασίστηκε σε μαθητές του Λυκείου. Ο Μουστάκας μοίραζε φυλλάδια και έγραφε συνθήματα στους τοίχους.

Ο νεαρός Σωτήρης όμως, δεν ήταν απ’ τους τυχερούς και κάποια στιγμή έγινε αντιληπτός από τους Άγγλους. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου έκατσε για εφτά μήνες και υπέστη όλες τις βρετανικές περιποιήσεις. Η φυλάκισή του, αν και δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για την εποχή,  τον αναστάτωσε πολύ, γιατί ο 15χρονος τότε μαθητής φοβήθηκε και πίστεψε ότι δεν θα γινόταν ποτέ ηθοποιός. Ο λόγος ήταν ο εξής.

Το όνειρο να γίνει ηθοποιός

Ο Μουστάκας, πριν από την περιπέτειά του με την ΕΟΚΑ, είχε ήδη αποφασίσει ότι ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Για τον ίδιο, στάθηκε μοιραία μια παράστασηπου παρακολούθησε στη Λεμεσό με τον Νίκο Σταυρίδη. Μετά το τέλος του έργου, ο Σωτήρης πήρε το θάρρος και επισκέφτηκε τον μεγάλο ηθοποιό στο καμαρίνι του και του ομολόγησε ότι ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια του. Ο Σταυρίδης του είπε να πάει να τον βρει στην Αθήνα όταν τελειώσει το σχολείο.

Ο Μουστάκας ήταν ενθουσιασμένος

Γι’ αυτό, όταν λίγο καιρό μετά βρέθηκε στη φυλακή, απογοητεύτηκε. Νόμιζε ότι θα έχανε για πάντα το ραντεβού του με το Σταυρίδη και με την υποκριτική. Παρά τις ανησυχίες του, το 1958, αφού τελείωσε την εμπορική ακαδημία Λεμεσού, κατάφερε να βρεθεί στην Αθήνα με πλαστό διαβατήριο.

Στις πρώτες εξετάσεις για τη δραματική σχολή απέτυχε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Έδωσε για δεύτερη φορά και τα κατάφερε. Ο δρόμος για την καριέρα που ονειρευόταν, είχε ανοίξει. Δεν γνωρίζουμε αν πήγε τελικά στο ραντεβού με τον Νίκο Σταυρίδη, αλλά σίγουρα ξέρουμε ότι πέτυχε το όνειρό του. Έγινε ένας μεγάλος και πολύ αγαπητός ηθοποιός, που υπηρέτησε την τέχνη έως το τέλος της ζωής του.

Πηγή: Μηχανή του Χρόνου