Ad

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα 7/03/1957 πέφτουν ηρωικά μαχόμενοι οι αγωνιστές της ελευθερίας Κκέλης Χρίστος και Στυλιανού Μιλτιάδης

Κκέλης Χρίστος
 
Γεννήθηκε στο χωριό Κισσόνεργα, της επαρχίας Πάφου, στις 17 Οκτωβρίου 1934.

Γονείς : Μιλτιάδης και Άννα Κκέλη
Αδέλφια : Γεώργιος, Ιωάννης, Κώστας, Αντώνιος, Μαρία, Ελένη, Δέσποινα
Ο Χρίστος Κκέλης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Κισσόνεργας και εργαζόταν ως υπάλληλος σε κατάστημα υλικών οικοδομής στην Πάφο. Ήταν πολύ θαρραλέος και συνετός. Εντάχθηκε στον αγώνα το 1955 και υπήρξε δεσπόζουσα μορφή στην επαρχία Πάφου. Ανέλαβε, ως βοηθός του τομεάρχη Πάφου, τη φύλαξη του οπλισμού του τομέα, καθώς επίσης και την οργάνωση των ομάδων όλων των χωριών της χαμηλής περιοχής της επαρχίας Πάφου, εκτός από τη Χλώρακα. Επί κεφαλής των ομάδων αυτών ανέπτυξε αξιόλογη δράση, όπως ήταν η συλλογή όπλων και σφαιρών από ιδιώτες στο χωριό του, η κατασκευή ναρκών και χειροβομβίδων σε μεγάλες ποσότητες και οι επιθέσεις εναντίον των Άγγλων.

Στις 17 Νοεμβρίου 1955 ανατίναξε με νάρκη στρατιωτικό λαντ-ρόβερ και στις 26 Νοεμβρίου 1955 έριξε την πρώτη βόμβα στο χωριό του με αποτέλεσμα το θάνατο του πρώτου Βρετανού στρατιώτη στον τομέα. Στις 29 Νοεμβρίου 1955 και στις 8 Ιανουαρίου 1956 διηύθυνε ενέδρες εναντίον των Άγγλων στην Κισσόνεργα. Ηγήθηκε επίθεσης με όλμο εναντίον του στρατιωτικού καταυλισμού Μα, μεταξύ Κισσόνεργας και Πέγειας, στις 15 Δεκεμβρίου 1956 και στις 20 Ιανουαρίου 1957 έπληξε με τρία βλήματα όλμου το στρατόπεδο Στρουμπίου. Έκαμε επίσης επίθεση εναντίον του συνταγματάρχη Μακμίλλαν, έστησε ενέδρα και ακολούθως επιτέθηκε με όπλα εναντίον του ανακριτή Γουίντενσον. Μεγάλες ήταν οι απώλειες που είχε ο αγγλικός στρατός και από τις ηλεκτρικές βόμβες-παγίδες τις οποίες τοποθετούσε σε δένδρα και πυροδοτούσε από κάποια απόσταση, αποφεύγοντας τον κίνδυνο σύλληψής του. Λόγω της μεγάλης δράσης στην περιοχή οι στρατιωτικές αρχές δημιούργησαν στρατιωτικό φυλάκιο μέσα στο χωριό του και επέβαλαν νυκτερινό κατ’ οίκον περιορισμό.
Ο Χρίστος Κκέλης χρησιμοποιώντας ωρολογιακή νάρκη κατόρθωσε να πλήξει τους στρατιώτες στο κέντρο του χωριού κατά τη νυκτερινή τους σύναξη, υποχρεώνοντάς τους να διαλύσουν τον περιορισμό. Για να αποφύγει τη σύλληψη δεν κοιμόταν στο σπίτι του και πολλές φορές έμενε με τους αντάρτες στα καταφύγιά τους.

Όπως ηρωική υπήρξε η δράση του , ηρωικός ήταν και ο θάνατός του. Τέσσερις μέρες μετά το θάνατο του Αυξεντίου, πήγε στην τοποθεσία ” Άπη” μαζί με το συναγωνιστή του Μιλτιάδη Στυλιανού και, κατόπιν προδοσίας, βρέθηκαν περικυκλωμένοι από Άγγλους στρατιώτες που τους συνόδευαν προδότες. Οι δυο αγωνιστές μπήκαν σε μικρό δωμάτιο, το οποίο στέγαζε αντλία νερού, για να αποφύγουν τα πυρά των εχθρών και έδωσαν μάχη πυροβολώντας συνεχώς εναντίον τους. Τελικά βλήθηκαν με χειροβομβίδες οι οποίες ρίφθηκαν στη χωματένια στέγη που στέγαζε το καταφύγιό τους και έπεσαν στο πεδίο της τιμής ένδοξοι και αθάνατοι.

Στυλιανού Μιλτιάδης
 
Γεννήθηκε στο χωριό Τάλα, της επαρχίας Πάφου, στις 16 Ιουνίου 1937.

Γονείς : Στυλιανός Λεωνίδα και Μελπομένη Στυλιανού
 
Αδέλφια : Παναγιώτης, Ανδρούλα, Μαρούλα, Στέφανος, Ελένη και Ευφροσύνη

Ο Μιλτιάδης Στυλιανού τελείωσε το δημοτικό σχολείο Τάλας. Το 1955 ήταν μαθητής στην Ε΄ τάξη του Κολεγίου Πάφου, όταν εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και ανέλαβε την ομάδα του χωριού του. Συνεργαζόταν στενά με τον ήρωα Χρίστο Κκέλη, ο οποίος είχε άμεση επαφή με τον τομεάρχη Πάφου. Έλαβε μέρος σε πολλές ενέδρες μεταξύ Κτήματος – Πέγειας. Βοήθησε στη συλλογή των ιδιωτικών όπλων στην Κισσόνεργα. Μετέφερε όπλα και εκρηκτικές ύλες από και εις τα χωριά Τάλα, Χλώρακα, Θελέτρα και Μεσόγη. Φιλοξενούσε και έκρυβε στο πατρικό του σπίτι αντάρτες και τους τροφοδοτούσε στα κρησφύγετά τους από το 1956 μέχρι την ημέρα που έπεσε μαχόμενος. Στο περιβόλι του πατέρα του, στην τοποθεσία Άπη, διατηρούσε ιδιαίτερο καταφύγιο για τον αρχηγό της ομάδας Χρίστο Κκέλη.

Πήρε μέρος σε πολλές ενέδρες και επιθέσεις εναντίον των Άγγλων, όπως στην ενέδρα εναντίον του ανώτερου στρατιωτικού Μακμίλλαν και σε άλλες που έγιναν στην Κισσόνεργα, μια το 1956 και τρεις το 1957. Πήρε επίσης μέρος στη ρίψη βομβών στο Κτήμα.

Στις 7 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες, με τη βοήθεια πληρωμένων προδοτών, έστησαν ενέδρα – παγίδα εναντίον των αγωνιστών Χρίστου Κκέλη και Μιλτιάδη Στυλιανού. Οι προδότες ξεγέλασαν συναγωνιστές του Χρίστου και του Μιλτιάδη, παρουσιαζόμενοι ως αντάρτες που διέφυγαν από τη μάχη του Μαχαιρά. Οι δυο αγωνιστές, επειδή υποψιάζονταν προδοσία, πήγαν να τους συναντήσουν στο περιβόλι του Στυλιανού, μεταξύ Τάλας και Κισσόνεργας, οπλισμένοι. Έδωσαν πολύωρη μάχη εναντίον των προδοτών, που ήταν καλά ταμπουρωμένοι σε άδεια τσιμεντένια δεξαμενή και κατόρθωσαν να πληγώσουν έναν από αυτούς. Τότε επενέβησαν Άγγλοι στρατιώτες που, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, παραμόνευαν κρυμμένοι στις γύρω χαρουπιές. Περικύκλωσαν τους δυο αγωνιστές σ’ ένα πλινθόκτιστο σπιτάκι και τους ανατίναξαν.

Το έργο του Μιλτιάδη συνέχισε επάξια η οικογένειά του. Ο αδελφός του Παναγιώτης ανέλαβε την τροφοδοσία της ανταρτικής ομάδας της περιοχής τους μέχρι τη σύλληψή του τον επόμενο χρόνο. Την ίδια μέρα με τον Παναγιώτη συνελήφθη και ο πατέρας του Στυλιανός, που κακοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν μπόρεσε ποτέ πια να ξαναεργαστεί στα κτήματά του.

Τιμώντας οι συγχωριανοί τη θυσία του ήρωα και την προσφορά της οικογένειας στον απελευθερωτικό μας αγώνα, ανέλαβαν ομαδικά την καλλιέργεια των κτημάτων τους.


Σαν σήμερα 10/05/1956 η Κύπρος παγώνει από το γδούπο της καταπακτής της αγχόνης. Απαγχονίζονται οι πρώτοι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Δημητρίου Ανδρέας και Καραολής Μιχαλάκης.

Καραολής Μιχαλάκης

Γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933.

Γονείς : Σάββας και Παναγιώτα Καραολή
Αδέλφια : Ανδρέας, Ελένη, Μαρούλα, Νίκη

Ο Μιχαλάκης Καραολής τελείωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη και προσέφερε ποικίλες υπηρεσίες στον αγώνα. Έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή. Δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Στη συνέχεια κατατάγηκε στην πρώτη ομάδα εκτελεστικού Λευκωσίας. Ως απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής έκανε παρέα με αγγλόπαιδες, έπαιζε μαζί τους και δεν κινούσε σε κανένα την υποψία ότι ήταν μέλος της ΕΟΚΑ.

Στις 28 Αυγούστου 1955 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου την εκτέλεση του αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, στενού συνεργάτη των Άγγλων. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής καταζητήθηκε και συνελήφθη, καθώς μεταφερόταν στην περιοχή Κερύνειας, για να ενωθεί με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου. Προσήχθη στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε θάνατο στις 28 Οκτωβρίου 1955, παρόλο που η σφαίρα που σκότωσε τον Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Και αυτό το γνώριζαν οι Άγγλοι.

Προσπάθειες για οργάνωση δραπέτευσής του, πριν την εκτέλεσή του, δεν τελεσφόρησαν και ο Μιχαλάκης Καραολής οδηγήθηκε στην αγχόνη μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου στις 10 Μαΐου 1956. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.

Το ψυχικό σθένος και η ελληνική παλληκαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας απτόητοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσε το γόητρο της ΕΟΚΑ και δημιούργησε ηρωικό προηγούμενο για τους αγωνιστές.

Δημητρίου Ανδρέας

Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934.

Γονείς : Δημήτρης και Ευδοκία Βασιλείου
Αδέλφια : Σάββας και Ελένη
Ετεροθαλή αδέλφια : Αγγέλα και Σούλα

Ο Ανδρέας Δημητρίου αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό.

Το μυαλό του συνεχώς μηχανευόταν τρόπους να αναπτύξει δραστηριότητα. Επιστέγασμα της δράσης του ήταν η αρπαγή των όπλων μέσα από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Ο Διγενής εξέφρασε την πλήρη ικανοποίησή του για τη δράση του αυτή.

Μετά από απόπειρά του να εκτελέσει τον Άγγλο πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που φρουρούσαν τον Τέυλορ. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο όμως έπαθε εμπλοκή και οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το Μιχαλάκη Καραολή ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν.

"Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη", ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. "Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος", ήταν η απάντησή της.


Σαν σήμερα 1/4/1955 πυργώνεται ο πρώτος νεκρός της Ε.Ο.Κ.Α. Παντελή Μόδεστος.

Γεννήθηκε στο χωριό Λιοπέτρι, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 16 Δεκεμβρίου 1923.

Σύζυγος : Αποστολού Μόδεστου Παντελή
Παιδιά : Παντελής και Παναγιώτης
Γονείς : Παντελής Γεωργίου και Χιονού Παντελή
Αδέλφια : Χριστοφής, Παναγιώτης, Κυριάκος και Ελένη


Ο Μόδεστος Παντελή φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την τρίτη τάξη και ήταν γεωργός. Έδωσε τον όρκο για απελευθέρωση της Κύπρου και οργανώθηκε στο ΕΜΑΚ στις αρχές Φεβρουαρίου 1955, μαζί με όλους τους αδελφούς και την αδελφή του. Με αρχηγό της ομάδας το Γρηγόρη Αυξεντίου και με άλλους συγχωριανούς τους άρχισαν να ετοιμάζονται για την έναρξη της ένοπλης δράσης.

Τα μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955 ανέλαβε να βοηθήσει τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα λίγο έξω από το Αυγόρου, για να συσκοτισθεί η Αμμόχωστος την ώρα που θα ρίχνονταν οι πρώτες βόμβες της ΕΟΚΑ.

Κατόπιν οδηγιών του Αυξεντίου προσέδεσαν μακριά αλυσίδα σε χοντρό σχοινί, στην άκρη του οποίου είχαν δέσει πέτρα χαραγμένη στη μέση, εκεί που ήταν δεμένη, για να μη φεύγει από το σχοινί, και την έριξαν πολλές φορές πάνω από τα σύρματα, προσπαθώντας να την τραβήξουν με διχάλι από την άλλη μεριά.

Για ασφάλεια, την ώρα που θα προκαλούσαν το βραχυκύκλωμα, φορούσαν λαστιχένια καλύμματα παπουτσιών και λαστιχένια γάντια. Έριξαν πολλές φορές το σχοινί και δεν κατάφεραν να περάσει πάνω από τα σύρματα. Καθώς όμως το έριχναν και έπεφτε κάτω στα βρεγμένα χόρτα, το σχοινί βράχηκε. Τελικά ο Ανδρέας Κάρυος πήρε στους ώμους τον Μόδεστο Παντελή, σε μια προσπάθεια να πλησιάσει όσο γινόταν τα σύρματα, για να κατορθώσει να ρίξει το σχοινί. Τα κατάφερε, έριξε το σχοινί, προκάλεσε το βραχυκύκλωμα, αλλά υπέστη και ο ίδιος ηλεκτροπληξία και βρήκε ακαριαίο το θάνατο.

Ο Κάρυος έπαθε σοβαρά εγκαύματα στην πλάτη, όταν ήλθε σε επαφή με το βρεγμένο σχοινί.


Σαν σήμερα 28/03/1957 πεθαίνει από τραύματα που υπέστη μετά από μάχη που δόθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1957, o αγωνιστής της ελευθερίας Λένας Στυλιανός.


Γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού, το 1932.

Γονείς : Χριστοφής και Αθηνά Λένα
Αδέλφια : Παρασκευή, Ελένη, Προκόπης, Ανδρέας, Ιωάννης, Μελπομένη, Κυριακή, Μαρούλα. Άλλα έξι αδέλφια του είχαν πεθάνει στην παιδική τους ηλικία.


Ο Στυλιανός Λένας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στη Λευκωσία. Έδωσε τον όρκο του ΕΜΑΚ μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της ΟΧΕΝ. Διακρινόταν για τη βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς στη Λευκωσία επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επί κεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Μετά τις προδοσίες στην Πιτσιλιά, τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλές καταφύγιο στη ορεινή περιοχή της Γεράσας. Κατόπιν επέστρεψε στον τομέα του με έναν από τους αντάρτες του και διευθέτησε τη μεταφορά ολόκληρου του οπλισμού σε νέες κρύπτες. Στη συνέχεια επιδόθηκε και πάλι σε επιθέσεις εναντίον των Άγγλων.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1957 ενέπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών έξω από το κρησφύγετό του και πληγώθηκε στη μάχη που ακολούθησε. Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε σε 40 μέρες. Τάφηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τους Άγγλους για το φόβο λαϊκών εκδηλώσεων.
 
 

Σαν σήμερα 22/03/1957 σκοτώνετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Ξενοφώντος Ευστάθιος.

Γεννήθηκε στο χωριό Φοινί της επαρχίας Λεμεσού, στις 28 Σεπτεμβρίου 1933.

Γονείς : Αναστασία και Ξενοφών Σταυρινού
Αδέλφια : Χριστίνα, Ανδριανή, Σταυρούλα και Χριστάκης

Ο Ευστάθιος Ξενοφώντος τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο Φοινί και έμαθε την τέχνη του υποδηματοποιού. Αρχικά δούλευε στις Πλάτρες ως υποδηματοποιός. Αργότερα πήγε στη Λεμεσό και βρήκε δουλειά στις αγγλικές βάσεις του αεροδρομίου στο Ακρωτήρι. Ήταν πολύ θαρραλέος. Του άρεσε το κολύμπι και το ποδόσφαιρο. Αναμείχθηκε στην ΕΟΚΑ με την έναρξη του αγώνα και το Μάρτιο του 1957 ο Ευστάθιος ζήτησε και του δόθηκε έγκριση από το Διγενή για ανατίναξη αεροπλάνων της βασιλικής αεροπορίας, που είχαν έλθει στη βάση του Ακρωτηρίου όπου εργαζόταν.

Αφηγείται σχετικά ο συναγωνιστής του Ανδρέας Αλεξάνδρου :

"Μας δόθηκε μια ωρολογιακή βόμβα, η οποία αποτελείτο από υδροσωλήνα. Τη βάψαμε μαύρη, όπως και το σκελετό της μοτοσικλέτας στον οποίο την προσαρμόσαμε για τη μεταφορά της, έτσι που φαινόταν σαν εξάρτημα. Σε τρία σημεία, όπου μας υπέβαλαν σε έρευνα οι Άγγλοι, μέχρι την είσοδο του αεροδρομίου δεν την είχαν ανακαλύψει. Εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω μέχρι τα αεροπλάνα, επειδή δεν είχα ειδική άδεια. Έδειξε ο Ευστάθιος τη δική του άδεια που είχε ως εργαζόμενος εκεί και πέρασε από τον έλεγχο. Σύμφωνα με τον ωρολογιακό προγραμματισμό μας η βόμβα θα έπρεπε να εκραγεί στις 2 μ.μ. Όμως το ελατήριο της ρύθμισης του χρόνου της έκρηξης είχε επηρεαστεί, είτε από την κίνηση της μοτοσικλέτας είτε από τη θερμοκρασία της και η βόμβα εξερράγη μία ώρα νωρίτερα, την ώρα που ο Ευστάθιος είχε πλησιάσει τα υποστατικά των αεροπλάνων. Ανατινάχτηκε και αυτός μαζί της. Η έκρηξη που σημειώθηκε ήταν πολύ ισχυρής έντασης. Οι καπνοί και η σκόνη έφτασαν μεσούρανα. Από το σώμα του είχαμε περιμαζέψει μόνο το δεξιό μηρό και τμήμα του κρανίου".

Ο θάνατός του αποτελεί απόδειξη της ευτολμίας των αγωνιστών που, ενώ οι ίδιοι ήταν απειροπόλεμοι και ελάχιστα μέσα διέθεταν, αντιμετώπιζαν με θάρρος και με κίνδυνο της ζωής του έναν εμπειροπόλεμο και πάνοπλο στρατό.

.
 

Σαν σήμερα 21/03/1957 πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο αγωνιστής της ελευθερίας Κυπριανού Πετράκης.

Γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 29 Ιουνίου 1939.

Γονείς : Μιχάλης και Άννα Κυπριανού
Αδέλφια : Χρυσούλα, Ευάγγελος, Ανδρέας, Μάρω, Μαλβίνα

Ο Πετράκης Κυπριανού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη Λάρνακα και ήταν μαθητής στην τρίτη τάξη της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας, όταν αποβλήθηκε προσωρινά από το σχολείο του με την κατηγορία ότι έριχνε φυλλάδια της ΕΟΚΑ, ύψωνε την ελληνική σημαία και ξεσήκωνε τους συμμαθητές του σε διαδηλώσεις. Μελετούσε στο μεταξύ μόνος του, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στις ομάδες κρούσεως και εκτελεστικού της ΕΟΚΑ στη Λάρνακα. Την Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 1956, πήρε μέρος στην εκτέλεση Άγγλου λοχία και αναγνωρίστηκε, αλλά διέφυγε τη σύλληψη και ενώθηκε με τους αντάρτες στην ορεινή περιοχή της Λάρνακας, όπου πήρε μέρος σε πολλές αποστολές και επιθέσεις εναντίον των κατοχικών δυνάμεων.

Το Μάρτιο του 1957 προδόθηκε το κρησφύγετό του, μεταξύ Λάγιας και Ακαπνούς, οι αντάρτες όμως διέφυγαν τη σύλληψη και αφού περιπλανήθηκαν μερικές μέρες κυνηγημένοι από τους Άγγλους, κατέληξαν στην Αναφωτίδα. Για λόγους ασφάλειας ο τομεάρχης χώρισε τους καταζητούμενους με ευθύνη δράσης σε μικρότερες περιοχές. Ο Πετράκης ορίσθηκε ως υπεύθυνος για την περιοχή που περιλαμβάνεται μεταξύ των χωριών Χοιροκοιτίας, Βάβλας,Οράς, Βαβατσινιάς και προωθήθηκε προς τα εκεί. Θα κατασκεύαζε το δικό του κρησφύγετο και θα δρούσε με τις τοπικές ομάδες των χωριών της περιοχής του. Στην πορεία του στάθμευσε για δυο μέρες στο χωριό Βάβλα και μετά κατευθύνθηκε στην Ορά, όπου είχε οδηγίες από τον τομεάρχη του για κατασκευή κρησφυγέτου στην περιοχή. Τη δεύτερη μέρα μετά την άφιξή του εκεί, στις τρεις το απόγευμα, περικυκλώθηκε από τρεις χιλιάδες Άγγλους στρατιώτες, που επέβαλαν κατ' οίκον περιορισμό στο χωριό, αναζητώντας τον.

Ο Πετράκης Κυπριανού συνειδητά επέλεξε να πολεμήσει, γνωρίζοντας ότι τούτο σήμαινε βέβαιο θάνατο. Ταμπουρωμένος σ΄ ένα ακατοίκητο σπίτι στο οποίο είχε καταφύγει, πολέμησε για δυόμισι ώρες με ένα κυνηγετικό όπλο και είκοσι επτά φυσίγγια που διέθετε. Όταν χρησιμοποίησε και το τελευταίο φυσίγγι επιχείρησε έξοδο, προσπαθώντας να σπάσει τον κλοιό των στρατιωτών που τον παραμόνευαν παντού και τον πυροβόλησαν σκοτώνοντάς τον. Ήταν ο πρώτος αντάρτης της ΕΟΚΑ που μετουσίωσε σε πράξη το πνεύμα της θυσίας του Αυξεντίου, που είχε προηγηθεί στις τρεις Μαρτίου.


Σαν σήμερα 16/03/1956 πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο αγωνιστής της ελευθερίας Τσιάρτας Χρίστος.

Γεννήθηκε στο χωριό Πολύστυπος, της επαρχίας Λευκωσίας, το 1931.

Σύζυγος : Ευγενία Τσιάρτα
Παιδιά : Μαρία και Στέφανος
Γονείς : Μιχάλης και Πολυξένη Τσιάρτα
Αδέλφια : Ηλιού, Ανδρέας, Σταυρούλα, Ουρανία, Νίκος

Ο Χρίστος Τσιάρτας τελείωσε το δημοτικό σχολείο Πολυστύπου και εργαζόταν στη Μόρφου, όπου και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. Τον Ιούλιο του 1955 εγκαταστάθηκε στο χωριό του και ανέλαβε, μαζί με άλλους, την οργάνωση ομάδων κατόπιν εντολής του τομεάρχη της περιοχής. Στο σπίτι του γινόταν η ορκωμοσία των μελών και η εκπαίδευσή τους στη χρήση των όπλων. Ο ίδιος τέθηκε επικεφαλής ομάδας δολιοφθορέων.

Εργάστηκε μαζί με άλλους για την κατασκευή των λημεριών της ΕΟΚΑ στα βουνά των Σπηλιών και, ως μέλος της ανταρτικής ομάδας Αμιάντου - Πιτσιλιάς, υπήρξε σύνδεσμος της περιοχής του με τον Αρχηγό Διγενή που διέμενε σ' αυτά.

Συνεργάστηκε με τον Κυριάκο Μάτση στη μεταφορά και διανομή οπλισμού, με το Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη και άλλα ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ στην οργάνωση των κατοίκων των χωριών του τομέα του Αυξεντίου σε ολόκληρη την περιοχή Πιτσιλιάς. Μεταξύ των σοβαρών αποστολών που του ανατέθηκαν ήταν και η κάλυψη με την ομάδα του της οδού Κακοπετριάς προς Σπήλια για στήριξη των ανταρτικών ομάδων στα υψώματα βόρεια των Σπηλιών.
Στις 20 Ιανουαρίου 1956 καταζητήθηκε από τους Άγγλους, οπότε κατέφυγε μόνιμα στο αντάρτικο και συνενώθηκε με την ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου στα κρησφύγετα της Παπούτσας, στο Παλαιχώρι.

Στις 16 Μαρτίου 1956 η πολυμελής ομάδα του Αυξεντίου έστησε επιτυχή ενέδρα εναντίον των Άγγλων στο δρόμο μεταξύ Αγρού - Χανδριών. Το τίμημα της ενέδρας αυτής ήταν ο θάνατος του ήρωα Χρίστου Τσιάρτα, ο οποίος δέχτηκε κατά την αποχώρηση της ομάδας σφαίρα από επιζήσαντα Άγγλο στρατιώτη.

Αξιοσημείωτο είναι το σθένος το οποίο επέδειξε η νεαρή σύζυγος του Ευγενία. Ούτε ένα δάκρυ δεν έχυσε μπροστά στους Άγγλους, όταν την οδήγησαν μπροστά στο νεκρό άντρα της, που τον είχαν μεταφέρει στο χωριό του. Τιμώντας τη θυσία του συνέχισε την προσφορά της μέχρι το τέλος του Αγώνα.


Σαν σήμερα 16/03/1956 σκοτώνετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Μιχαήλ Χαράλαμπος.

Γεννήθηκε στο χωριό Καλοψίδα, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 12 Οκτωβρίου 1938.

Γονείς : Μιχαήλ Χαραλάμπους και Ανδριανή Μιχαήλ
Αδέλφια : Σταυρούλα, Θέκλα, Ξένη, Μαρία

Ο Χαράλαμπος Μιχαήλ τελείωσε το δημοτικό σχολείο Καλοψίδας και εργαζόταν ως ποδηλατάς στη Λάρνακα, βοηθώντας οικονομικά τη φτωχή του οικογένεια.

Ήταν παιδί με ιδιαίτερη αγάπη στην ελληνική ιστορία. Διάβαζε τη ζωή και τα κατορθώματα των αγωνιστών του 1821 και ήθελε να τους μοιάσει. Όταν άρχισε ο αγώνας εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ από τους πρώτους. Έδωσε τον όρκο στη Λάρνακα και έδρασε στις ομάδες επιθέσεων της πόλης.

"Βρήκα τον τρόπο μου να εκπληρώσω τα ιδανικά μου," έλεγε στον πατέρα του που τον καμάρωνε για τη δράση του.

Πήρε μέρος, ανάμεσα σ' άλλα, σε επιθέσεις εναντίον Άγγλων στρατιωτών με σκοπό την απόσπαση οπλισμού από αυτούς για τις ανάγκες των ομάδων κρούσεως της ΕΟΚΑ στη Λάρνακα.

Στις 16 Μαρτίου 1956 πήρε μέρος σε βομβιστική επίθεση, την οποία προγραμμάτισε με συναγωνιστές του στην Καλοψίδα. Περίμεναν τα στρατιωτικά αυτοκίνητα στην έξοδο του χωριού, στον ανήφορο. Ο σηματοδότης έδωσε το σύνθημα ότι πλησίαζε στρατιωτικό αυτοκίνητο και ο Χαράλαμπος Μιχαήλ πυροδότησε τη βόμβα του μόλις το είδε. Τη στιγμή που θα την έριχνε, προπορευόμενο λεωφορείο με παιδιά του σχολείου σταμάτησε και πίσω του σταμάτησε και το στρατιωτικό αυτοκίνητο μέσα στο οποίο διέκρινε και έναν ξάδελφό του. Ήταν παναπεργία την ημέρα εκείνη και οι Άγγλοι τον μετέφεραν στη Δεκέλεια, όπου εργαζόταν. Αμέσως τράβηξε το χέρι του πίσω κρατώντας την πυροδοτημένη βόμβα, η οποία εξερράγη και τον κομμάτιασε.
Η μικρή του αδελφή Μαρία, δέκα μόλις χρονών, που είδε τον αδελφό της κομματιασμένο έπαθε κλονισμό και μερικές μέρες αργότερα πέθανε από ανακοπή καρδίας, διπλασιάζοντας το πένθος ολόκληρου του χωριού.


Σαν σήμερα 14/03/1956 δολοφονείτε από τους Άγγλους ο 7χρονος Δημητράκης Δημητριάδης.

Γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949.

Γονείς : Γεώργιος και Παρασκευή Δημητριάδη
Αδέλφια : Ανδρέας, Σοφούλα και Κυριάκος

Ο Δημητράκης Δημητριάδης, ο μικρός ήρωας όπως τον αποκαλεί ο Διγενής, ήταν μόλις επτά χρονών, μαθητής στη Β΄ τάξη του δημοτικού σχολείου, όταν τον πυροβόλησε Άγγλος στρατιώτης κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι, η μητέρα του έφυγε για την Αγγλία και ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ και πουλούσε λουλούδια, για να εξοικονομήσει τα προς το ζην. Ήταν παιδί ήρεμο, αλλά πολύ ριψοκίνδυνο.

Μετά την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, του Μητροπολίτη Κυπριανού, του Παπασταύρου Παπαγαθαγγέλου και του Πολύκαρπου Ιωαννίδη, στις 9 Μαρτίου 1956, επικρατούσε στη Λάρνακα, όπως και σε όλη την Κύπρο, μεγάλος αναβρασμός. Οι μαθητές και ο μαθήτριες όλων των σχολείων κατήλθαν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στις 14 Μαρτίου 1956 τα παιδιά της Αστικής Σχολής Καλογερά, όπου φοιτούσε και ο Δημητράκης, ακολούθησαν μαθητές του Εμπορικού Λυκείου, σε μια μαχητική διαδήλωση. Κινητοποιήθηκαν δυνάμεις ασφαλείας και οι διαδηλωτές κατέφυγαν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου και άρχισαν να κτυπούν τις καμπάνες. Οι στρατιώτες περικύκλωσαν την εκκλησία και έριχναν δακρυγόνες βόμβες εναντίον των μαθητών που τους λιθοβολούσαν.

Μια ομάδα παιδιών, μεταξύ των οποίων και ο Δημητράκης, κατέφυγαν στην οδό Λέοντος του Σοφού, όπου τους προσπέρασε στρατιωτικό αυτοκίνητο με οπλισμένους στρατιώτες και προχώρησε στην οδό Νικολάου Ρώσου, τώρα Δημητράκη Δημητριάδη. Οι στρατιώτες κατέβηκαν από το αυτοκίνητό τους και ταμπουρώθηκαν πίσω από τον τοίχο της γωνιάς του δρόμου. Τα μεγαλύτερα παιδιά αποχώρησαν φωνάζοντας και στο Δημητράκη να τους ακολουθήσει. Εκείνος όμως εξακολούθησε να λιθοβολεί και ένας από τους στρατιώτες τον σημάδεψε στο κεφάλι. Η σφαίρα πέρασε λίγο πιο πάνω από το δεξί μάτι. Οι μαθητές τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.




Σαν σήμερα 14/03/1957 απαγχονίζετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Παλληκαρίδης Ευαγόρας.

Γεννήθηκε στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου 1938.

Γονείς : Μιλτιάδης Παλληκαρίδης και Αφροδίτη Παπαδανιήλ
Αδέλφια : Ελευθέριος, Ανδρέας, Γεωργία, Μαρούλα

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τσάδας και στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Παιδί πολύ προικισμένο, μας άφησε ένα πλούσιο πνευματικό έργο. Η δράση του για απελευθέρωση της Κύπρου άρχισε τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Κατέβασε από τα προπύλαια του σταδίου της πόλης την αγγλική σημαία και πρωτοστάτησε στην οργάνωση μεγάλης διαδήλωσης, με αποτέλεσμα τη ματαίωση των εορτασμών.

Όταν οι συλληφθέντες σχετικά με το πλοιάριο Άγιος Γεώργιος μεταφέρονταν στο δικαστήριο, ο Ευαγόρας με είκοσι φίλους του όρμησαν εναντίον των αστυνομικών, για να τους αποσπάσουν από τα χέρια τους. Στις 22 Ιουνίου 1955 ηγήθηκε της ομάδας επίθεσης εναντίον του δικαστηρίου Πάφου και στη συνέχεια εναντίον του Άγγλου Διοικητή Κρην Μπέη.

Τον Αύγουστο του 1955, σε εκδρομή του στην Ελλάδα, του δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθεί για τη χρήση όπλου και κατόρθωσε να φέρει μαζί του ένα περίστροφο. Το Νοέμβριο του 1955, σε μαθητική διαδήλωση, κτύπησε Άγγλους στρατιώτες ελευθερώνοντας από τα χέρια τους συμμαθητή του. Συνελήφθη και διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε δίκη στις 6 Δεκεμβρίου. Για να αποφύγει την καταδίκη κατέφυγε στη μονή Αγίου Νεοφύτου την προηγούμενη της δίκης και ενώθηκε με την ανταρτική ομάδα της περιοχής στην τοποθεσία Άππης, μεταξύ Κισσόνεργας - Τάλας. Μετά τα γεγονότα αυτά επικηρύχθηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. Το Μάρτη του 1956 προωθήθηκε σε κρησφύγετο στο δάσος κοντά στο χωριό Λυσός προς την περιοχή Άγιος Γεώργιος. Πήρε μέρος σε πολλές επιθέσεις και δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων στην περιοχή αυτή.

Το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου 1956, σε μια μετακίνηση της ομάδας του από την περιοχή του Σταυρού της Ψώκας προς την περιοχή της Λυσού, βρέθηκε αντιμέτωπος με αγγλική περίπολο που εκινείτο με σβησμένες τις μηχανές των οχημάτων, στο δρόμο μεταξύ Λυσού και Σταυρού της Ψώκας κοντά στη Λυσό, στην περιοχή Κόπες, και συνελήφθη κρατώντας όπλο τύπου μπρεν, το οποίο βρισκόταν σε συντήρηση μέσα σε γράσο. Καταδικάστηκε για τούτο σε θάνατο.

Στο δικαστή που του ανακοίνωσε την καταδίκη του, είπε : " Ξέρω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος που αγωνίζεται για την Ελευθερία του ".

Είναι ο τελευταίος που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης.


Γεννήθηκε στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου 1938.

Γονείς : Μιλτιάδης Παλληκαρίδης και Αφροδίτη Παπαδανιήλ
Αδέλφια : Ελευθέριος, Ανδρέας, Γεωργία, Μαρούλα

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τσάδας και στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Παιδί πολύ προικισμένο, μας άφησε ένα πλούσιο πνευματικό έργο. Η δράση του για απελευθέρωση της Κύπρου άρχισε τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Κατέβασε από τα προπύλαια του σταδίου της πόλης την αγγλική σημαία και πρωτοστάτησε στην οργάνωση μεγάλης διαδήλωσης, με αποτέλεσμα τη ματαίωση των εορτασμών.

Όταν οι συλληφθέντες σχετικά με το πλοιάριο Άγιος Γεώργιος μεταφέρονταν στο δικαστήριο, ο Ευαγόρας με είκοσι φίλους του όρμησαν εναντίον των αστυνομικών, για να τους αποσπάσουν από τα χέρια τους. Στις 22 Ιουνίου 1955 ηγήθηκε της ομάδας επίθεσης εναντίον του δικαστηρίου Πάφου και στη συνέχεια εναντίον του Άγγλου Διοικητή Κρην Μπέη.

Τον Αύγουστο του 1955, σε εκδρομή του στην Ελλάδα, του δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθεί για τη χρήση όπλου και κατόρθωσε να φέρει μαζί του ένα περίστροφο. Το Νοέμβριο του 1955, σε μαθητική διαδήλωση, κτύπησε Άγγλους στρατιώτες ελευθερώνοντας από τα χέρια τους συμμαθητή του. Συνελήφθη και διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε δίκη στις 6 Δεκεμβρίου. Για να αποφύγει την καταδίκη κατέφυγε στη μονή Αγίου Νεοφύτου την προηγούμενη της δίκης και ενώθηκε με την ανταρτική ομάδα της περιοχής στην τοποθεσία Άππης, μεταξύ Κισσόνεργας - Τάλας. Μετά τα γεγονότα αυτά επικηρύχθηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. Το Μάρτη του 1956 προωθήθηκε σε κρησφύγετο στο δάσος κοντά στο χωριό Λυσός προς την περιοχή Άγιος Γεώργιος. Πήρε μέρος σε πολλές επιθέσεις και δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων στην περιοχή αυτή.

Το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου 1956, σε μια μετακίνηση της ομάδας του από την περιοχή του Σταυρού της Ψώκας προς την περιοχή της Λυσού, βρέθηκε αντιμέτωπος με αγγλική περίπολο που εκινείτο με σβησμένες τις μηχανές των οχημάτων, στο δρόμο μεταξύ Λυσού και Σταυρού της Ψώκας κοντά στη Λυσό, στην περιοχή Κόπες, και συνελήφθη κρατώντας όπλο τύπου μπρεν, το οποίο βρισκόταν σε συντήρηση μέσα σε γράσο. Καταδικάστηκε για τούτο σε θάνατο.

Στο δικαστή που του ανακοίνωσε την καταδίκη του, είπε : " Ξέρω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος που αγωνίζεται για την Ελευθερία του ".

Είναι ο τελευταίος που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης.

Γεννήθηκε στο χωριό Τσάδα, της επαρχίας Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου 1938.

Γονείς : Μιλτιάδης Παλληκαρίδης και Αφροδίτη Παπαδανιήλ
Αδέλφια : Ελευθέριος, Ανδρέας, Γεωργία, Μαρούλα

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Τσάδας και στη Νεοφύτειο Αστική Σχολή Κτήματος. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Παιδί πολύ προικισμένο, μας άφησε ένα πλούσιο πνευματικό έργο. Η δράση του για απελευθέρωση της Κύπρου άρχισε τον Ιούνιο του 1953 κατά τους εορτασμούς για τη στέψη της Βασίλισσας Ελισάβετ. Κατέβασε από τα προπύλαια του σταδίου της πόλης την αγγλική σημαία και πρωτοστάτησε στην οργάνωση μεγάλης διαδήλωσης, με αποτέλεσμα τη ματαίωση των εορτασμών.

Όταν οι συλληφθέντες σχετικά με το πλοιάριο Άγιος Γεώργιος μεταφέρονταν στο δικαστήριο, ο Ευαγόρας με είκοσι φίλους του όρμησαν εναντίον των αστυνομικών, για να τους αποσπάσουν από τα χέρια τους. Στις 22 Ιουνίου 1955 ηγήθηκε της ομάδας επίθεσης εναντίον του δικαστηρίου Πάφου και στη συνέχεια εναντίον του Άγγλου Διοικητή Κρην Μπέη.

Τον Αύγουστο του 1955, σε εκδρομή του στην Ελλάδα, του δόθηκε η ευκαιρία να ενημερωθεί για τη χρήση όπλου και κατόρθωσε να φέρει μαζί του ένα περίστροφο. Το Νοέμβριο του 1955, σε μαθητική διαδήλωση, κτύπησε Άγγλους στρατιώτες ελευθερώνοντας από τα χέρια τους συμμαθητή του. Συνελήφθη και διατάχθηκε να παρουσιαστεί σε δίκη στις 6 Δεκεμβρίου. Για να αποφύγει την καταδίκη κατέφυγε στη μονή Αγίου Νεοφύτου την προηγούμενη της δίκης και ενώθηκε με την ανταρτική ομάδα της περιοχής στην τοποθεσία Άππης, μεταξύ Κισσόνεργας - Τάλας. Μετά τα γεγονότα αυτά επικηρύχθηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. Το Μάρτη του 1956 προωθήθηκε σε κρησφύγετο στο δάσος κοντά στο χωριό Λυσός προς την περιοχή Άγιος Γεώργιος. Πήρε μέρος σε πολλές επιθέσεις και δολιοφθορές εναντίον των Άγγλων στην περιοχή αυτή.

Το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου 1956, σε μια μετακίνηση της ομάδας του από την περιοχή του Σταυρού της Ψώκας προς την περιοχή της Λυσού, βρέθηκε αντιμέτωπος με αγγλική περίπολο που εκινείτο με σβησμένες τις μηχανές των οχημάτων, στο δρόμο μεταξύ Λυσού και Σταυρού της Ψώκας κοντά στη Λυσό, στην περιοχή Κόπες, και συνελήφθη κρατώντας όπλο τύπου μπρεν, το οποίο βρισκόταν σε συντήρηση μέσα σε γράσο. Καταδικάστηκε για τούτο σε θάνατο.

Στο δικαστή που του ανακοίνωσε την καταδίκη του, είπε : " Ξέρω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος που αγωνίζεται για την Ελευθερία του ".

Είναι ο τελευταίος που ανέβηκε στο ικρίωμα της αγχόνης.


Σαν σήμερα 13/03/1956 πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο αγωνιστής της ελευθερίας Μιχαήλ Γεώργιος.

Γεννήθηκε στο χωριό Κισσόνεργα, της επαρχίας Πάφου, στις 26 Οκτωβρίου 1939.

Γονείς : Μιχαήλ Κωνσταντίνου και Θεοδόσα Μιχαήλ
Αδέλφια : Κυριακού, Ελένη, Ανδρέας

Ο Γεώργιος Μιχαήλ τελείωσε το δημοτικό σχολείο Κισσόνεργας και, όταν σκοτώθηκε, ήταν μαθητής στο Λύκειο Πάφου. Κατά το διάστημα των θερινών διακοπών εργαζόταν σε οικοδομικές εργασίες, συμβάλλοντας στα οικονομικά της οικογένειάς του, ως ο μεγαλύτερος γιος.
Με την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ εντάχθηκε στις μαθητικές ομάδες του σχολείου του με τη συγκατάθεση και των γονιών του, οι οποίοι του συμπαραστέκονταν στη δράση του, τη ρίψη φυλλαδίων και την ύψωση της ελληνικής σημαίας. Ο Γεώργιος Μιχαήλ βοηθούσε το θείο του, που ήταν νεωκόρος στην εκκλησία του χωριού του. Από εκεί προμηθευόταν τις σημαίες τις οποίες ύψωνε τα βράδια. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που έρχονταν να τις κατεβάσουν, δέχονταν το λιθοβολισμό των παιδιών και των γυναικών που τους περίμεναν.

Διακρινόταν για τον ενθουσιασμό και τον αυθορμητισμό του. Με τη δραστηριότητα που είχε αναπτύξει, ο Γεώργιος Μιχαήλ, παρά το νεαρό της ηλικίας του, ήταν μόλις 16 ετών, μεταπήδησε στις ομάδες επιθέσεως κατά των στρατιωτών με χειροβομβίδες, με υπεύθυνο τον ήρωα Χρίστο Κκέλη.

Στις 13 Μαρτίου 1956, στις δέκα το πρωί, επιτέθηκε με χειροβομβίδα στο χωριό του εναντίον στρατιωτικού αυτοκινήτου πλήρους στρατιωτών και προχώρησε απομακρυνόμενος. Δεύτερο στρατιωτικό αυτοκίνητο που περνούσε από εκεί σταμάτησε, και ο Γιώργος γύρισε πίσω να δει τι γινόταν. Έγινε αντιληπτός από τους στρατιώτες του δευτέρου οχήματος, οι οποίοι τον κυνήγησαν, άνοιξαν πυρ εναντίον του και τον σκότωσαν.


Σαν σήμερα 11/03/1957 σκοτώνετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Σάββα Μιχαλάκης.


Γεννήθηκε στο χωριό Ακάκι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 30 Ιανουαρίου 1932.

Γονείς : Σάββας Χατζηκυριάκου και Ελένη Γιακουμή
Αδέλφια : Λευτέρης, Αυγούστα, Θεογνωσία, Κυριάκος

Ο Μιχαλάκης Σάββα (γνωστός και ως Μιχαλάκης Χατζηκυριάκου) τελείωσε το δημοτικό σχολείο Ακακίου και εργαζόταν ως σιδηρουργός. Κατατάχθηκε στην Οργάνωση από την αρχή του αγώνα και διακρίθηκε για την κατασκευή βομβών δικής του επινόησης, τις γνωστές τότε "νάρκες - κανονάκια" και χειροβομβίδες τύπου "Μιχαλάκη Σάββα". Για εκρηκτικό υλικό χρησιμοποιούσε λίπασμα, τη νιτρική αμμωνία, ανάμεικτο με θειάφι και αλεσμένο κάρβουνο. Είχε δυο εργαστήρια για τις κατασκευές του, ένα στο Ακάκι και ένα στην Αυλώνα.

Τον Οκτώβριο του 1956 Άγγλοι στρατιώτες κατέβασαν την ελληνική σημαία από το καμπαναριό της εκκλησίας Ακακίου και την ξέσχισαν. Ο Μιχαλάκης τοποθέτησε άλλη στη θέση της, ναρκοθετώντας την. Όταν οι Άγγλοι στρατιώτες δοκίμασαν να την κατεβάσουν και πάλι, προκλήθηκε έκρηξη με αποτέλεσμα τον θάνατό τους.

Μεγάλες υπηρεσίες πρόσφερε και ως σύνδεσμος. Με το αυτοκίνητό του ( αριθμός εγγραφής Β674), μετέφερε καταζητούμενα πρόσωπα, όπλα και αλληλογραφία της Οργάνωσης σε ολόκληρο τον τομέα Μόρφου. Οι επιχειρήσεις και οι ενέδρες στις οποίες έλαβε μέρος, εκτείνονταν από το Ακάκι μέχρι την περιοχή των χωριών του Κοντεμένου και της Μύρτου. Από το Φεβρουάριο του 1957, όταν οι μαχητές της ΕΟΚΑ ενέτειναν τις δραστηριότητές τους στην περιοχή του, ο Μιχαλάκης Σάββα εγκατέλειψε σχεδόν τελείως την εργασία του, αφιερώνοντας όλο του το χρόνο στην εκτέλεση των διαταγών της Οργάνωσης.

Στις 10 Μαρτίου 1957 ο Μιχαλάκης με την ομάδα του επιχείρησαν ανατίναξη της μεγάλης γέφυρας του Σερράχη. Ο βροχερός καιρός δεν επέτρεψε καλή πυροδότηση και η επιχείρηση αναβλήθηκε. Την επομένη ο Μιχαλάκης πρόσεξε ύποπτη κίνηση των στρατιωτών και ίχνη από τα άρβυλά τους στο ποτάμι. Έστειλε συναγωνιστή του να ειδοποιήσει τους φρουρούς και σηματοδότες για οπισθοχώρηση και ο ίδιος πήγε προς τη γέφυρα να ελέγξει τις νάρκες, οπότε Άγγλοι στρατιώτες, που παραμόνευαν, τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν.


Σαν σήμερα 11/03/1956 σκοτώνετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Χαραλάμπους Αριστείδης.


Γεννήθηκε στο χωριό Πεδουλάς, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 19 Σεπτεμβρίου 1936.
Σκοτώθηκε στις 11 Μαρτίου 1956 στον Πεδουλά, από βόμβα που έριξε εναντίον των Άγγλων.
Γονείς : Χαράλαμπος και Χρυστάλλα Αριστείδου
Αδελφές : Θεοδοσία, Μαρία και Χρυσάνθη


Ο Αριστείδης Χαραλάμπους τελείωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του και ήταν μαθητής της έκτης τάξης του Γυμνασίου Πεδουλά, όταν σκοτώθηκε. Για τρία χρόνια μελετούσε και λογιστικά με αλληλογραφία. Κατά το διάστημα των θερινών διακοπών εργαζόταν, για να εξασφαλίσει τα δίδακτρά του.

Εντάχθηκε από την αρχή στον αγώνα της ΕΟΚΑ στην περιοχή Μαραθάσας και συνεργαζόταν με τους καθηγητές και τους συμμαθητές του. Μερικοί από τους Ελλαδίτες καθηγητές του ήταν και οι εκπαιδευτές των μαθητών του Γυμνασίου Πεδουλά στη χρήση όπλων. Η εκπαίδευση γινόταν στο εξωκλήσι της Παναγίας, στα περιβόλια του χωριού. Μαζί του στον αγώνα εργάζονταν και οι αδελφές του, με τη συμπαράσταση και των γονιών τους. Η μητέρα του λάμβανε μέρος σε λιθοβολισμούς των Άγγλων, κουβαλώντας στις κοπέλες πέτρες μέσα στην ποδιά της. Σε κάποιο λιθοβολισμό τραυματίστηκε, όπως και η αδελφή του.

Στις 11 Μαρτίου 1956, ημέρα Κυριακή, η τοπική ομάδα της ΕΟΚΑ Πεδουλά ανέμενε να κτυπήσει αυτοκινητοπομπή των Άγγλων στρατιωτών σε τρία σημεία του δρόμου προς τον Κύκκο. Στη μια από τις ομάδες ενέδρευε και ο Αριστείδης. Κρατούσε δυο βόμβες επιτόπιας κατασκευής. Η μια εξερράγη μέσα στο χέρι του, του απέκοψε την παλάμη και τον πλήγωσε θανάσιμα στο στομάχι. Στην κηδεία του, που παρέστησαν όλοι οι κάτοικοι των γύρω χωριών, τον συνόδεψαν οι συμμαθητές του και οι καθηγητές του, που υποβάσταζαν το φέρετρό του καλυμμένο με την ελληνική σημαία και πλήθος από δάφνινα στεφάνια.

Στο τέλος του σχολικού χρόνου ο Αριστείδης δεν ήταν παρών στην τελετή αποφοίτησης των συμμαθητών του, για να πάρει το απολυτήριό του. Ο Λυκειάρχης του τον φώναξε στον κατάλογο των αποφοίτων. Απάντησε ένας από τους καθηγητές του: "Άριστος. Απών ".


Σαν σήμερα 04/03/1956 σκοτώνετε ο αγωνιστής της ελευθερίας Χαραλάμπους Γεώργιος.

Γεννήθηκε στο χωριό Κυπερούντα, της επαρχίας Λεμεσού, το 1938.

Γονείς : Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους και Μελανή Χαραλάμπους
Αδελφές : Μαρία, Ελευθερία και Μυριάνθη


Ο Γεώργιος Χαραλάμπους τελείωσε το δημοτικό σχολείο Κυπερούντας και εργαζόταν ως οικοδόμος στη Λεμεσό, όπου και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. Έδρασε βασικά στην πόλη της Λεμεσού.

Την Κυριακή, 4 Μαρτίου 1956, ρίφθηκαν βόμβες σε διάφορα μέρη της Λεμεσού. Μεταξύ αυτών ήταν και η βόμβα, που ο Γεώργιος Χαραλάμπους έριξε, στις οκτώ το βράδυ εκείνης της ημέρας, εναντίον στρατιωτικού αυτοκινήτου κοντά στο κινηματοθέατρο "Παλλάς" στον Πεντάδρομο. Η βόμβα εξερράγη ενώ την έριχνε και προκάλεσε το θάνατό του.

Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι ο Γεώργιος Χαραλάμπους πυροβολήθηκε από Άγγλους στρατιώτες, που επέβαιναν του αυτοκινήτου εναντίον του οποίου ρίφθηκε η βόμβα. Από τη νεκροψία όμως που έγινε, διαπιστώθηκε ότι ο θάνατός του προήλθε από βλήμα της βόμβας που εξερράγη και το οποίο διέτρησε την καρδιά του.

Οι Άγγλοι στρατιώτες, που τον μετέφεραν την επομένη στο χωριό του, έδωσαν διαταγή να ταφεί αμέσως. Η κηδεία του έγινε σε ατμόσφαιρα πένθους, αλλά και περηφάνιας και αποφασιστικότητας για συνέχιση του Αγώνα.


Σαν σήμερα 03/03/1957 πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο αγωνιστής της ελευθερίας και Υπαρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. Αυξεντίου Γρηγόρης

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 22 Φεβρουαρίου 1928.

Σύζυγος : Βασιλική Γρηγόρη Αυξεντίου
Γονείς : Πιερής και Αντωνού Αυξεντίου
Αδελφή : Χρυσταλλού Αυξεντίου - Σουρουλλά

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και το Ελληνικό Γυμνάσιο Aμμοχώστου. Σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Aξιωματικών της Ελλάδας και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, με το βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού.

Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1953, ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και εθνική δράση. Αρχές Ιανουαρίου του 1955 ο Γρηγόρης Αυξεντίου μυήθηκε στον αγώνα από τον ίδιο τον Αρχηγό Διγενή. Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Διγενής δέχτηκε το λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. Αμέσως μετά άρχισε τη στρατολόγηση ανδρών στις τάξεις της ΕΟΚΑ σε συνεργασία με τις οργανωμένες ήδη ομάδες της περιοχής, που δρούσαν στις τάξεις του ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθερώσεως Κύπρου).

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955 ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Επικηρύχθηκε από τους Άγγλους από την ημέρα εκείνη για το ποσό των 250 λιρών, το οποίο αργότερα αυξήθηκε σε 5.000 λίρες.

Μετά την επικήρυξή του κατέφυγε στην οροσειρά του Πενταδακτύλου και ηγήθηκε της πρώτης ορεινής ανταρτικής ομάδας στο Μαύρο Όρος, όπου ανέπτυξε πλούσια δράση. Από εκεί, στις 29 Νοεμβρίου 1955, κλήθηκε από το Διγενή στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ στην περιοχή Σπηλιών. Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους. Ο Διγενής του ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής - Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού. Έδρασε με τα ψευδώνυμα Ζήδρος, Αίας, Άρης, Ρήγας, Ζώτος, Ανταίος και έγινε το φόβητρο των Άγγλων και ο θρύλος των συμπατριωτών του.

Στις 3 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά, ύστερα από προδοσία. Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο. Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει, αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και παρέμεινε σ' αυτό, προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν το σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής διασώθηκε με βαριά εγκαύματα.

Από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων οι Άγγλοι έθαψαν το καμένο σώμα του Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως Φυλακισμένα Μνήματα.


Η καπηλεία των ηρώων

Μόνο ως απαράδεκτη μπορεί να χαρακτηριστεί η καπηλεία των ηρώων, κυρίως της ΕΟΚΑ, από πολιτικούς, δημοσιογράφους και άλλους παράγοντες.

Παριστάμενοι στα μνημόσυνα καπηλεύονται τους ήρωες, τραβώντας τους στα μέτρα τους και προσαρμόζοντάς τους στις πολιτικές τους.

Ενα από τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της πρακτικής είναι ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Κάθε χρόνο οι πολιτικοί που (επιλεκτικά) ορίζονται από τους διοργανωτές, επιχειρούν να περάσουν τις πολιτικές τους γραμμές στο Κυπριακό μέσω του Αυξεντίου.

Το διαπιστώνουμε και από τις αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου απλοί πολίτες, παρασυρόμενοι από το συναίσθημα, ταυτίζονται με αυτές τις καπηλείες, ρωτώντας π.χ. αν θα υποστήριζε, αν ζούσε, ο Αυξεντίου τη λύση που προωθείται τώρα στο Κυπριακό.

Τέτοιου τύπου θέσεις δεν τιμούν τους ήρωες. Αντίθετα αποτελούν την ύψιστη προσβολή προς το πρόσωπο και τη θυσία τους.

Μ.Μ.

Πηγή: http://dialogos.com.cy

 

«Αν θέλουν ένωση να πάνε Ελλάδα,η Κύπρος είναι τουρκική»

“Αν η ε/κ διοίκηση (Κυπριακή Δημοκρατία) θέλει ένωση, να μεταναστεύσει στην Αθήνα”, δήλωσε ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος είναι τουρκική. Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αναφερόμενος στην ένταση στο Αιγάιο, είπε πως "αν οι Έλληνες θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος".
 
Μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, ο ηγέτης του ΜΗΡ ανέφερε ότι οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο. “Η ε/κ βουλή πήρε απόφαση για ένωση, ο Ε/κ ηγέτης σηκώθηκε από το τραπέζι, χτύπησε δυνατά την πόρτα και βγήκε", ισχυρίστηκε.
Οι Ε/κ να καταλάβουν καλά αυτό, ότι η Κύπρος είναι τουρκική, είναι πατρίδα των Τούρκων.
Η ένωση είναι ένας μύθος φανταστικός και είναι κάτω από τα πόδια μας, είναι μίσος. Αν η ε/κ διοίκηση θέλει σώνει και καλά να ενωθεί με την Ελλάδα, πρέπει να εγκαταλείψει το νησί και να μεταναστεύσει στην Αθήνα και να μην ξαναεπιστρέψει ποτέ πίσω. Ποιον πετάνε έξω από ποια πατρίδα; Αυτή τη γελοιότητα τη δέχεται ένας Τούρκος; Είναι παραμύθι το να είσαι ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό. Η Κύπρος είναι παρακαταθήκη στους ήρωες, δεν εγκαταλείπεται”, ανέφερε.
Για την ένταση στο Αιγαίο, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί είπε ότι “ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, στις 26 Φεβρουαρίου, εύστοχα ανακοίνωσε τα όρια του Έλληνα ομολόγου του και είπε να εξηγήσουν καλά σε αυτό το κακομαθημενο παιδί και να μην δοκιμάζουν την υπομονή μας”.

“Πήγε να αναπνεύσει στα νησιά που βρίσκονται υπό κατοχή, ο πρόσφατα διορισμένος αρχηγός του στρατού ξηράς της Ελλάδας. O Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών απειλεί. Η Ελλάδα πολιόρκησε με εχθρότητα τα νησιά και τις βραχονησίδες που δεν κατέκτησε στους Βαλκανικούς πολέμους και που δεν της δόθηκαν στη Λωζάνη. Πρέπει χωρίς όρους να δοθεί τέλος σε αυτή την κατοχή. Πρέπει να υπάρχει συμπεριφορά με βάση τους διεθνείς κανόνες", είπε.

Αν θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, εάν τραβάει η ψυχή τους να κυνηγηθούν, καλώς να ορίσουν, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος. Κάποιοι να εξηγήσουν στην ελληνική κυβέρνηση τι έγινε το 1921 και 1922. Αν δεν υπάρχει κανείς να τους εξηγήσει, εμείς μπορούμε να έρθουμε σαν σφαίρα στο Αιγαίο και να τους διδάξουμε πάλι την ιστορία. Μην ζορίζεστε και μην ενθουσιάζεστε χωρίς λόγο. Ο ελληνικός λαός, που δεν υπολογίζει το δίκαιο του γείτονα, να σταματήσει να αποθρασύνεται”, ανέφερε.

- See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/409140/an-theloun-enosi-na-pane-elladai-kypros-einai-tourkiki#sthash.zWZBHLoq.dpuf


“Αν η ε/κ διοίκηση (Κυπριακή Δημοκρατία) θέλει ένωση, να μεταναστεύσει στην Αθήνα”, δήλωσε ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί, υποστηρίζοντας ότι η Κύπρος είναι τουρκική. Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αναφερόμενος στην ένταση στο Αιγάιο, είπε πως "αν οι Έλληνες θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος".
Μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, ο ηγέτης του ΜΗΡ ανέφερε ότι οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο. “Η ε/κ βουλή πήρε απόφαση για ένωση, ο Ε/κ ηγέτης σηκώθηκε από το τραπέζι, χτύπησε δυνατά την πόρτα και βγήκε", ισχυρίστηκε.
Οι Ε/κ να καταλάβουν καλά αυτό, ότι η Κύπρος είναι τουρκική, είναι πατρίδα των Τούρκων.
Η ένωση είναι ένας μύθος φανταστικός και είναι κάτω από τα πόδια μας, είναι μίσος. Αν η ε/κ διοίκηση θέλει σώνει και καλά να ενωθεί με την Ελλάδα, πρέπει να εγκαταλείψει το νησί και να μεταναστεύσει στην Αθήνα και να μην ξαναεπιστρέψει ποτέ πίσω. Ποιον πετάνε έξω από ποια πατρίδα; Αυτή τη γελοιότητα τη δέχεται ένας Τούρκος; Είναι παραμύθι το να είσαι ένα βήμα μπροστά στο Κυπριακό. Η Κύπρος είναι παρακαταθήκη στους ήρωες, δεν εγκαταλείπεται”, ανέφερε.
Για την ένταση στο Αιγαίο, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί είπε ότι “ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, στις 26 Φεβρουαρίου, εύστοχα ανακοίνωσε τα όρια του Έλληνα ομολόγου του και είπε να εξηγήσουν καλά σε αυτό το κακομαθημενο παιδί και να μην δοκιμάζουν την υπομονή μας”.
“Πήγε να αναπνεύσει στα νησιά που βρίσκονται υπό κατοχή, ο πρόσφατα διορισμένος αρχηγός του στρατού ξηράς της Ελλάδας. O Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών απειλεί. Η Ελλάδα πολιόρκησε με εχθρότητα τα νησιά και τις βραχονησίδες που δεν κατέκτησε στους Βαλκανικούς πολέμους και που δεν της δόθηκαν στη Λωζάνη. Πρέπει χωρίς όρους να δοθεί τέλος σε αυτή την κατοχή. Πρέπει να υπάρχει συμπεριφορά με βάση τους διεθνείς κανόνες", είπε.
Αν θέλουν να ξαναπέσουν στη θάλασσα, εάν τραβάει η ψυχή τους να κυνηγηθούν, καλώς να ορίσουν, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος. Κάποιοι να εξηγήσουν στην ελληνική κυβέρνηση τι έγινε το 1921 και 1922. Αν δεν υπάρχει κανείς να τους εξηγήσει, εμείς μπορούμε να έρθουμε σαν σφαίρα στο Αιγαίο και να τους διδάξουμε πάλι την ιστορία. Μην ζορίζεστε και μην ενθουσιάζεστε χωρίς λόγο. Ο ελληνικός λαός, που δεν υπολογίζει το δίκαιο του γείτονα, να σταματήσει να αποθρασύνεται”, ανέφερε.
- See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/409140/an-theloun-enosi-na-pane-elladai-kypros-einai-tourkiki#sthash.zWZBHLoq.dpuf