Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Ο Μακάριος αλλάζει του σκοπούς του Αγώνα, και ο Διγενής αντιδρά


Ο Μακάριος τέλη του 57, δεν αποκλείει ανεξαρτησία με εγγύηση του Ο.Η.Ε. και μετά από τακτή προθεσμία, περίοδο αυτοκυβέρνησης. Η είδηση προκάλεσε αιφνιδιασμό και αναστάτωση στον Κυπριακό Ελληνισμό, αφού ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, χωρίς συνεννόηση άλλαξε τον σκοπό του αγώνα. Με επιστολή του στον Διγενή στις 28/9/1958 επιχειρεί αιτιολόγηση της αποδοχής της ανεξαρτησίας, σαν τακτικής που επέβαλε η κατάσταση.

Και ο Διγενής απαντά την επόμενη μέρα 29/9:

«Παρελάβαμεν ένα λαόν, τον εξωθήσαμεν εις ένα ηρωϊκόν αγώνα, εις τον οποίον ούτος μας έδωσεν ό,τι του εζητήσαμεν, και εν τούτοις ύστερα από τρισήμιση έτη, ύστερα από εκατόμβας, ύστερα από ανήκουστους καταστροφάς και καταπιέσεις που υπέστη, ύστερα από πράξεις ηρωισμού εκ μέρους του, αι οποίαι προκαλούν τον θαυμασμόν αλλά και υπερηφάνειαν, τον παραδίδομεν εις στυγνοτέραν ή μέχρι σήμερον δουλείαν και μάλιστα εις δύο αφέντας αντί ενός και με πιθανότητα να μη εξέλθη πλέον εκ του τάφου, εις τον οποίον τον ερρίψαμεν. Ποίος εξ ημών των ηγετών του θα τολμήσει να τον ατενίσει. Αλλά και ποίος εξ ημών είναι άξιος να επιζήσει μια τοιαύτης καταισχύνης»;
 
 

Eνώ φτάνει η δύση του 1958, ο Διγενής αισθάνεται την εγκατάλειψη


Και ενώ φτάνει η δύση του 1958, ο Διγενής αισθάνεται την εγκατάλειψη. Η Ελληνική κυβέρνηση μένει μακριά από τις υποσχέσεις της, και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αλλάζει τους σκοπούς του Αγώνα. Στις μενεξεδένιες ανταύγειες του δραματικού ηλιοβασιλέματος, αντιλαμβάνεται την απειλή να κρύβετε στα συσσωρευμένα νέφη που σκουντρώνουν τον Δεκεμβριανό ουρανό. Ψυχρό αγιάζει συνομωσίας περονιάζει το κόκαλο. Ο Διγενής διαισθάνεται πως αόρατοι κίνδυνοι πλησιάζουν. Είναι διαισθήσεις που έζωσαν μεγάλους επαναστάτες της ιστορίας. Μετακινείτε στην Λευκωσία χωρίς να το γνωρίζουν ούτε οι στενοί συνεργάτες του. Το νέο του κρησφύγετο είναι στο Καϊμακλή. Την ύπαρξη του γνωρίζουν μόνο οι οικοδεσπότες, Σπύρος και Παρθενόπη Ευτυχίου, ο Αντώνης Γεωργιάδης, και το ζεύγος Άνθιμου και Νίκης Κυριακίδου, που είναι και οι τελευταίοι προσωπικοί σύνδεσμοι του Αρχηγού.
 
 

Η συγκλονιστική μαρτυρία του παπά-Αντώνη

Η συγκλονιστική μαρτυρία του παπά-Αντώνη Ερωτοκρίτου του ιερέα των Κεντρικών Φυλακών όπως την αφηγήθηκε στον συγγραφέα Γεώργιο Ασσιώτη στις συγκλονιστικότερες εμπειρίες της ζωής του:

«Έκλαιγε η καρδιά μου για τον χαμό των νέων μας. Τρανταζόταν το είναι μου για το μαρτύριο της Κύπρου μας. Κουβεντιάζοντας μαζί τους για τελευταία φορά, αγωνιζόμουν να πνίξω τον πόνο μου και να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.

Οι γονείς ή άλλοι συγγενείς τους δεν μπορούσαν να τους δουν και να τους μιλήσουν πριν τον απαγχονισμό τους. Ήμουν εκείνες τις στιγμές μητέρα και πατέρας και αδελφός τους. Τους άκουγα μέσα στην νύχτα να βαδίζουν στην αγχόνη. Και λίγο πριν το σχοινί κόψει το νήμα της ζωής τους, τραγουδούσαν: Σέ γνωρίζω από την κόψη, του σπαθιού την τρομερή... Μετά, εκείνος ο παγερός θόρυβος που έκανε η αγχόνη. Τα κορμιά τους κρέμονταν, άψυχα πια, από το χοντρό δοκάρι. Οι Άγγλοι δήμιοι μετέφεραν ύστερα έξω τους νεκρούς ήρωες της ΕΟΚΑ και με φώναζαν, για να τελέσω την νεκρώσιμη ακολουθία. Σαν αιώνας μου φαίνονταν εκείνες οι στιγμές. Ήθελα να κλάψω, μα δεν μπορούσα.

Τελειώνοντας, τους φιλούσα στο πρόσωπο κι έφευγα, με ραγισμένη την καρδιά...».


Ερντογάν: «Κοτόπουλα οι Έλληνες»

Νέα πρόκληση από τον Ερντογάν- “Φωνάζει” γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία να παρουσιάζεται με τη σημαία της στις συνόδους της ΕΕ ξεχνώντας ότι υπάρχει και η Τουρκική Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου- Μιλούσε στην 7η Σύνοδο του Βοσπόρου ενώπιον του Ακιντζί

Μέχρι το τέλος της χρονιάς πρέπει να φτάσουν κάπου οι διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, προσθέτοντας ότι εάν η ε/κ πλευρά λέει ότι ‘αυτά τα εδάφη είναι δικά μας και θα τα διοικούμε εξ ολοκλήρου όλα’ , τότε αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Ισχυρίστηκε ακόμη ότι δεν μπορεί στις συνόδους της ΕΕ να υπάρχει η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και πως υπάρχει και το ψευδοκράτος.

Στην ομιλία του στην 7η Σύνοδο του Βοσπόρου στην παρουσία και του Τ/κ ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο Τούρκος Πρόεδρος είπε ότι στην Κύπρο γίνονται διαπραγματεύσεις για μήνες, για χρόνια.
“Συνέχεια υπάρχει ροκάνισμα του χρόνου. Αυτή είναι η τακτική. Τί γίνεται; Ξέρετε; Μας λένε ‘εσείς δώστε την Κύπρο σε μας και μην ανακατεύεστε σε τίποτα. Αυτός είναι ο στόχος. Για σταθείτε. Εκεί υπάρχει τόσο αίμα ηρώων μας. Τί θα δώσεις; Και πάνε και πάρα κάτω. Χωρίς να ντρέπονται και χωρίς να βαριούνται έρχονται στις συνόδους της ΕΕ με τη σημαία που συμμετέχει ολόκληρο το νησί. Κατ’ αρχήν τέτοια σημαία δεν μπορείτε να έχετε. Εδώ υπάρχει μια ΤΔΒΚ. Εσύ είσαι διοίκηση νοτίου Κύπρου. Στο βορρά υπάρχει τουρκική δημοκρατία. Αυτό θα το δεις. Αυτό είναι ασέβεια. Με αυτό ή τον άλλο τρόπο αυτό θα το καταλάβουν.

Αναφερόμενος στην τηλεφωνική του επικοινωνία με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, είπε ότι του ζήτησε διμερή και πολυμερή συνάντηση. “Πλέον αυτή η ιστορία δεν πρέπει να τραβήξει πολύ. Μέχρι το τέλος της χρονιάς πρέπει πλέον να υπάρξει κάποια κατάληξη. Αλλά εάν λένε ‘αυτά τα εδάφη θα γίνουν δικά μας και η διοίκησή τους θα είναι εξ ολοκλήρου δική μας’ τότε δεν μπορεί να λειτουργήσει. Αυτοί κάνουν όπως το πεινασμένο κοτόπουλο που νομίζει ότι βρίσκεται στην αποθήκη με το σιτάρι”, είπε ο Τούρκος Πρόεδρος.

Πηγή:ΚΥΠΕ


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Αφιέρωμα στην ΕΟΚΑ από το «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου

Με αφορμή τη συμπλήρωση 61 χρόνων (1955-2016) από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, η ομάδα του θεατρικού τμήματος της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής, παρουσίασε την θεατρική
παράσταση «Η πιο όμορφη μέρα», την Κυριακή 27 Νοεμβρίου,
στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Η εκδήλωση εντάσσεται στο πρόγραμμα καθημερινών δράσεων «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» που διοργανώνει ο Ιερός Ναός.

Τα μέλη του θεατρικού τμήματος της φιλανθρωπικής και
ιεραποστολικής δραστηριότητος της Ιεράς Μονής, παρουσίασαν το
θεατρικό έργο του Κύπριου Φάνου Ναθαναήλ, που αποτελεί ένα
αφιέρωμα στην ΕΟΚΑ και εμπεριέχει ιστορικά στοιχεία του
Κυπριακού Αγώνα για την ανεξαρτησία της Μεγαλονήσου,
λειτουργώντας ως αντίδοτο στην εθνική μας λησμονιά…

Στην γεμάτη από κόσμο αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού
Κέντρου, οι θεατές έζησαν μια συγκλονιστική εμπειρία, αφού η
παράσταση ήταν ομολογουμένως εξαιρετική και οι συντελεστές
της καταχειροκροτήθηκαν για την ερμηνεία τους.

Παρουσιάζοντας το έργο, ο αδελφός της Ιεράς Μονής Παναγίας
Χρυσοπηγής, Αρχιμ. Εφραίμ Παναούσης, χαρακτήρισε την
παράσταση ένα ταξίδι μνήμης.
Όπως τόνισε μεταξύ άλλων:«Η προσπάθεια να αναδείξουμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ, έχει ένανκαι μοναδικό σκοπό. Να μιλήσουμε για τα αυτονόητα και ταδεδομένα. Να θυμίσουμε στους ανθρώπους, να μην αισθάνεταιντροπή ο Έλληνας, βλέποντας την Ελληνική σημαία, να δακρύζεικαι να συγκινείται.Δεν είναι ντροπή να σηκώνεις την σημαία, είναι τιμή να τηνσηκώνεις!»

Η παράσταση περιγράφει την ιστορία ενός αγωνιστή που όχι μόνο
δεν έκαιγε την σημαία, όπως δυστυχώς βλέπουμε στις μέρες μας
να γίνεται, αλλά καιγόταν γι’ αυτήν.
Είναι μια μυθιστορία, μία σύνθεση μικρών και μεγάλων ιστοριών,
με πραγματική αλήθεια όμως μέσα.

Μιλάει κυρίως για τις
τελευταίες ώρες, του τελευταίου ήρωα, του τελευταίου
απαγχονισμένου στις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, του
Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

Ο αγώνας της Κύπρου, συνέχισε ο π. Εφραίμ, θεωρείται από τους
αγνότερους αγώνες της πατρίδας μας. Ήταν αγώνας της πίστης
και της πατρίδας.
Η προσπάθεια να αναδειχθεί ένα πρόσωπο ιστορικό, δεν είναι κάτι
εύκολο. Είναι ένα κεράκι μικρό στη μνήμη, αντίδοτο στη λησμονιά
και τη λήθη, την μεγάλη αρρώστια του τόπου μας.
Και κατέληξε λέγοντας:
«Αν υπάρχει μία περίπτωση, αυτός ο τόπος να συνεχίσει να ζει και
να πορεύεται, είναι να πιεί από τα νάματα της ιστορίας του. Να
πιεί, να ζωογονηθεί, να συνεχίσει.»

Πηγή: http://synodoiporia.gr/2016/11/28/%CE%B7-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%B1-%CE%B1%CF%80/



Δημήτρης Χριστόφιας: Δεν πέτυχε ο αγώνας της ΕΟΚΑ (Βίντεο)

Δεν έφερε αποτέλεσμα ο αγώνας της ΕΟΚΑ δήλωσε στην εκπομπή του MEGAONE «ΒΕΤΟ» ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας ανέφερε ότι ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε σκοπό την ένωση αλλά στο τέλος καταλήξαμε στην Ανεξαρτησία με εγγυήτριες δυνάμεις και αγγλικές βάσεις. «Παρά τον ηρωισμό ορισμένων νέων αγωνιστών όπως ο Αυξεντίου και ο Μάτσης, στο τέλος της ημέρας το ιδανικό έγινε ευκταίο», είπε ο κ. Χριστόφιας.

«Το ΑΚΕΛ», είπε, «πρότεινε το τέλος του ένοπλου αγώνα και τη συνέχιση του μέσα από παλλαϊκές μορφές αγώνα για ολοκλήρωση της ανεξαρτησίας».  Και ξεκαθάρισε ότι αγώνας γίνεται και χωρίς όπλα, με πολιτικά μέσα ή παθητική αντίσταση όπως στην περίπτωση του Γκάντι.
«Με ένα άλλου είδους πολιτικό αγώνα θα πετυχαίναμε περισσότερα», κατέληξε ο κ. Χριστόφιας.

Δείτε εδώ το βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=EXBKGAkqOHg

 

Μετάλλιο ΥΕΘΑ σε όσους διατηρούν τη μνήμη της ΕΟΚΑ 1955 - 1959

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Ευάγγελο Αποστολάκη ΠΝ, τον Αρχηγό ΓΕΣ Αντιστράτηγο Βασίλειο Τελλίδη και τον Αρχηγό ΓΕΑ Αντιπτέραρχο (Ι) Χρήστο Βαΐτση, απένειμε τη Διαμνημόνευση Αστέρα Αξίας και Τιμής στο Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955 - 1959, στο Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955 - 1959 και στους Συνδέσμους Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 1959 για τη συμβολή τους στη διατήρηση και διάδοση της ιστορικής μνήμης του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959.


Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, στο χαιρετισμό που απηύθυνε, είπε μεταξύ άλλων τα εξής:


«Με εθνική υπερηφάνεια συγκεντρωθήκαμε σήμερα για να απονείμουμε τη Διαμνημόνευση του Αστέρα Αξίας και Τιμής στο Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959, στο Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955 -1959, καθώς και στους Συνδέσμους Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955 - 1959.


Η διαμνημόνευση του Αστέρα Αξίας και Τιμής που σας δίνεται, απονέμεται σε ιδιώτες για εξαιρετικές πράξεις και υπηρεσίες που αποβαίνουν επ’ ωφελεία των Ενόπλων Δυνάμεων και του ελληνικού Έθνους.


Και εσείς με την πολύχρονη παρουσία σας, τις διαρκείς προσπάθειες σας και τον αέναο αγώνα σας, συμβάλλετε στη διάδοση και τη διατήρηση της μνήμης του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 και μέσω αυτού στην καλλιέργεια των αξιών και παραδόσεων του έθνους.


Σήμερα τιμούμε και μνημονεύουμε, επίσης, τους αθάνατους ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59.


Ενός αγώνα που σαν το προαιώνιο πρόσταγμα της ιστορίας μας καταξιώθηκε ως το ηρωικό ξέσπασμα ενός λαού, που δεν μπορούσε πια να βαστάξει το ζυγό της σκλαβιάς και της ταπείνωσης.


Ήταν αγώνας αυτοδιάθεσης και ελευθερίας, στο κάλεσμα του οποίου ανταποκρίθηκε σύσσωμος ο κυπριακός ελληνισμός, δίνοντας μαθήματα ηρωισμού και αληθινού πατριωτισμού στους ξένους κατακτητές.


Ενός αγώνα άνισου, με αίμα που χύθηκε πολύ, με βασανιστήρια απάνθρωπα. Το πείσμα όμως του λαού μας για ελευθερία και η θυσία των αγωνιστών του 1955-1959, είχε ως τελικό αποτέλεσμα τον τερματισμό της επαίσχυντης και απαρχαιωμένης αποικιοκρατικής κατοχής του νησιού και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου.


Μνημονεύουμε τον Γρηγόρη Αυξεντίου, που με τον θάνατό του έδωσε συνέχεια στις μεγάλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, πρόσφατα δε απονείμαμε στον «αετό του Μαχαιρά», ως ελάχιστο φόρο τιμής, το βαθμό του Αντιστρατήγου, τον Κυριάκο Μάτση, που με τη ζωή και τη θυσία του επιβεβαίωσε, ότι «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».


Τους ελεύθερους πολιορκημένους του αχυρώνα, του Λιοπετρίου, που νίκησαν τον φόβο του θανάτου αρνούμενοι να παραδοθούν.


Μνημονεύουμε τους εννιά απαγχονισθέντες, με τελευταίο το μαθητή και ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που μέσα από τα παγερά, ανήλια κελιά των κεντρικών φυλακών δε δείλιασαν μπροστά στην αγχόνη και θυσιάστηκαν για την ελευθερία. Αλλά και τόσους άλλους.


Η κληρονομιά που μας αφήνουν είναι μεγάλη. Το εθνικό και ανθρώπινο μήνυμα της ΕΟΚΑ, είναι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η συλλογικότητα, που είναι οι φάροι που πρέπει να μας καθοδηγούν και στη σημερινή εποχή.


Μας υποδεικνύουν το δρόμο που πρέπει και σήμερα να ακολουθήσουμε. Το δρόμο του καθήκοντος, της συστράτευσης για την επίτευξη των κοινών στόχων. Μπορούν να γίνουν η πυξίδα μας για το μέλλον. Διότι πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως λαός χωρίς μνήμη, είναι λαός χωρίς μέλλον.


Και αυτό εμείς στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, το έχουμε θέσει ως ένα σημαντικό στόχο. Να αναδείξουμε μορφές και πρωταγωνιστές, να τιμήσουμε τους εν ζωή ήρωες μας αλλά και αυτούς που έφυγαν, προβάλλοντας το έργο τους, μέσω του οποίου προβάλλονται και οι αρετές, αλλά και οι δυνάμεις του Γένους.


Σκοπός μας είναι να αποκαταστήσουμε τις αδικίες της ιστορίας και αυτό αφορά και τον αγώνα των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της εισβολής και της κατοχής στην Κύπρο. Θα αποδοθούν όλες οι πρέπουσες τιμές, έστω και μετά από τόσα χρόνια. Γιατί το οφείλουμε στους ήρωες.


Κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία για τον κυπριακό ελληνισμό που συνεχίζει ακόμα να αγωνίζεται για την απελευθέρωση κατεχομένων εδαφών και για την αποκατάσταση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που καταπατεί βάναυσα εδώ και χρόνια ο τουρκικός Αττίλας.


Και η μάνα Ελλάδα θα στέκεται σταθερός συμπαραστάτης, πάντα στο πλευρό της Κύπρου, ειδικά σήμερα που βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού.


Σταθερός κοινός μας στόχος παραμένει ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και η επανένωση του νησιού, στο πλαίσιο μιας αμοιβαίας αποδεκτής, δίκαιης, συνολικής και μόνιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος.


Λύση, όμως, δεν μπορεί να υπάρχει έστω και με την παρουσία ενός από τα στρατεύματα κατοχής στην Κύπρο.


Δεν μπορεί να υπάρχει λύση με τις περίφημες εγγυήσεις.


Σήμερα που τιμούμε τους τρεις ιστορικούς συλλόγους, αναγνωρίζουμε το έργο τους και την ιστορική τους διαδρομή, αλλά ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζουμε το χρέος μας, κυρίως στους νέους.


Δεν έχουμε το δικαίωμα να στερήσουμε από τις επόμενες γενιές τη γνώση από εθνικούς άθλους, τους ηρωικούς αγωνιστές και τα μεγάλα συμβάντα του ιστορικού μας παρελθόντος, την αίσθηση ότι το ίδιο παρελθόν όπως και η ίδια μοίρα μας ενώνει και εν τέλει τη δυνατότητα να αισθάνονται περήφανοι για κατορθώματα και πρόσωπα της Ιστορίας του Έθνους μας.


Είστε εδώ, οι ζωντανοί ήρωες και τα παραδείγματα για εμάς, για τα παιδιά μας, για τις γενιές που έρχονται.


Σας ευχαριστώ πολύ».



Η ανατίναξη δύο αεροπλάνων της RAF, από έναν 16χρονο Κύπριο, που εξόργισε τους Άγγλους.



 Στον φάκελο «Απώλειες» της αγγλικής αεροπορίας, αναφέρονται δυο μαχητικά αεροπλάνα τα οποία χτυπήθηκαν στις 27 Νοεμβρίου 1957. Τα πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας, έκαναν λόγο για τη βομβιστική ενέργεια της ΕΟΚΑ και την πυρκαγιά στο αεροδρόμιο Ακρωτηρίου.

Ο τολμηρός 16χρονος

 Το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου 1957, ένας εργαζόμενος στις βρετανικές βάσεις τοποθέτησε δύο βόμβες με σκοπό τη δολιοφθορά στα μαχητικά αεροπλάνα. Ήταν ο 16χρονος Ανδρέας Βασιλείου. «Οι Άγγλοι τεχνικοί είχαν τελειώσει την εργασία τους και έφυγαν από το υπόστεγο του αεροδρομίου περίπου στις 13:00 κι εκεί έμεινε μόνο ένας φρουρός ο οποίος θα σχόλαγε κατά τις 16:00, όπως κι εμείς. Μετά το μεσημεριανό γεύμα, ένας Αρμένιος κι ένας Τούρκος συνάδελφος βγήκαν από το υπόστεγο στις 13:45 και ένας τρίτος Έλληνας, έτυχε να αποκοιμηθεί. Εκείνη τη στιγμή κι ενώ ο Άγγλος φρουρός εξέταζε ένα από τα αεροπλάνα κινήθηκα πολύ ήσυχα και τοποθέτησα τις βόμβες χωρίς να με δει κανείς. Οι ώρες πέρασαν, σχόλασα κανονικά και την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου για να μην κινήσω υποψίες. Ωστόσο, μόλις έφτασα συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν είχε συμβεί! Βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, ο φρουρός θα ανακάλυπτε τις βόμβες και αν έφευγα θα με υποπτεύονταν! Από την άλλη, οι βόμβες θα μπορούσαν να εκραγούν ανά πάσα στιγμή και να σκοτώσουν και εμένα και όλους όσοι δούλευαν εκείνη τη μέρα. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου μέχρι τις 16:00». Δεκαπέντε λεπτά αργότερα κι αφού όλοι είχαν σχολάσει, οι βόμβες εξερράγησαν. Αυτή η ενέργεια ήταν μία από τις πιο πετυχημένες της εξέγερσης και μια από τις πιο καταστροφικές για τους Άγγλους τόσο ψυχολογικά όσο και οικονομικά. Οι καταστροφές τους στοίχισαν 4,5 εκατομμύρια λίρες. Στο ημερολόγιο της RAF Ακρωτηρίου, πολλοί Βρετανοί στρατιώτες αναφέρουν πώς τα χρόνια που πέρασαν στην Κύπρο και στο Ακρωτήρι θα ήταν ακόμη πιο ωραία αν δεν υπήρχαν οι «τρομοκράτες» της ΕΟΚΑ. Πάλι καλά που δεν απαίτησαν από τους Κύπριους να ζητήσουν και συγγνώμη που αγωνίσθηκαν για την ελευθερία τους....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.com.cy/stiles/sinevi-simera/i-anatinaxi-dio-aeroplanon-tis-raf-apo-enan-16chrono-kiprio-pou-exorgise-tous-anglous-o-nearos-riskare-na-anatinachthi-ke-o-idios-prokalese-terastia-ikonomiki-ke-psichologiki-zimia/


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

«Έτσι έζησα τη σύλληψη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη»

Επί τόπου αφήγηση, από τον συναγωνιστή του ήρωα Βαγγέλη Χριστοφή

Με πολλή συγκίνηση, ο Βαγγέλης Χριστοφή αφηγείται τι ακριβώς έγινε τη νύχτα της σύλληψης του ήρωα ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη, στη μοιραία στροφή του δασικού δρόμου Λυσού-Σταυρού της Ψώκας. Όπως είναι σήμερα ο χώρος, βέβαια.

ΕΙΧΑ την τύχη, ως δημοσιογράφος-ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας, αλλά και ως Έλληνας αυτού του τόπου, να βρεθώ, μαζί με το σύντροφο του μεγάλου μας ήρωα Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Βαγγέλη Χριστοφή, στις 18 Δεκεμβρίου 2012, στον τόπο σύλληψης του αξέχαστου ήρωα, 56 ακριβώς χρόνια μετά από την κρύα εκείνη νύχτα του χειμώνα του 1956. Με τις καιρικές συνθήκες, κατά τύχη, ίδιες, όπως εκείνη τη μοιραία νύχτα, με βροχή, δυνατό άνεμο και πολύ χαμηλή θερμοκρασία.

ΜΕ πολλή συγκίνηση και υπό βροχή, ο Βαγγέλης με την τιμημένη στολή και το μπερέ της ΕΟΚΑ, έφερε μπροστά στη κάμερά μου το συγκλονιστικό χρονικό των γεγονότων. Κι ενώ τον άκουα και κινηματογραφούσα με πολλή δυσκολία, εξαιτίας της δικής μου συγκίνησης, με περισσότερη δυσκολία μπορούσα και συγκρατούσα την ομπρέλα στα χέρια μου…

«Η ΝΥΧΤΑ εκείνη ήταν πανσέληνος, γι’ αυτό και η πορεία μας από τη Λυσό προς το λημέρι του «Καρκαβά» (βαθιά στο δάσος του Άγιου Μερκούρη, προς τον Σταυρό της Ψώκας), γινόταν με μεγάλες προφυλάξεις. Επρόκειτο για μια πολύ δύσκολη πορεία τριών ωρών υπό κανονικές συνθήκες. Ήμουν εγώ, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και ο Γεώργιος Χρίστου Πόπης, ένας καλός αγωνιστής από τη Λυσό. Είχαμε κατεβεί στο χωριό το πρωινό της ημέρας εκείνης για να πάρουμε προμήθειες στο λημέρι, αφού οι Άγγλοι είχαν κάνει μεγάλες έρευνες στην περιοχή από τις 12 του μηνός και είχαμε αποκλειστεί στο λημέρι και στερούμαστε τροφίμων και ειδών ιματισμού.

»ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ από τη Λυσό μόλις έπεσε το σκοτάδι, με δυο γαϊδούρια φορτωμένα με τρόφιμα, κλινοσκεπάσματα και δυο σόμπες. Για να μην υποψιαστούν οτιδήποτε οι κάτοικοι, τα ζώα είχαν οδηγήσει λίγο νωρίτερα έξω από το χωριό, η μητέρα του Γεώργιου Ράφτη, Κυριακού,ο αδελφός του Σάββας και ο Γεώργιος Μιχαήλ Βάγγατζης. Απ’ εκεί, τ’ αναλάβαμε εμείς.

»ΠΗΡΑΜΕ ένα γνωστό μας μονοπάτι και, μετά από πορεία μιας τουλάχιστον ώρας, έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε, για περίπου 20 λεπτά, τον τότε χωμάτινο κύριο δρόμο Λυσού – Σταυρού Ψώκας και μετά να επανέλθουμε πίσω στο μονοπάτι. Αυτό ήταν αναγκαίο να γίνει, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος στην πολύ δύσκολη πορεία μας.

»ΠΡΙΝ μπούμε στο δρόμο, συνεννοηθήκαμε να περπατούμε με ταχύ βήμα, να μην μιλούμε και ν’ ακολουθούμε την αριστερή πλευρά, ώστε η σκιά μας από το φεγγάρι να πέφτει προς το βουνό και όχι προς το δρόμο. Τα ζώα ήταν δεμένα μεταξύ τους και τα τραβούσα εγώ με σχοινί, πηγαίνοντας μπροστά. Ο δρόμος ήταν στενός, με πολύ απότομες στροφές, αφού ήταν δασικός, στην απόμακρη εκείνη περιοχή.

»ΕΝΩ προχωρούσαμε κανονικά, σε μια απότομή στροφή, ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σ’ ένα σταθμευμένο στρατιωτικό τζιπ, με αναμμένα τα μικρά του φώτα. Ήταν τόσο ξαφνικό για μένα, που έπεσα στην κυριολεξία πάνω στα «μούτρα» του αυτοκινήτου! Το μόνο που πρόλαβα να πω την ώρα εκείνη, ήταν «Παναγία μου, Εγγλέζοι!..» Κι αυτό, για να με ακούσουν Παλληκαρίδης και Πόπης.

»ΑΝΤΙ να τρέξω προς την έξω πλευρά του δρόμου για να διαφύγω, έκαμα απότομα στροφή προς τα πίσω και, με πολύ προσπάθεια, ανέβηκα την όχθη του δρόμου και άρχισα ν’ ανεβαίνω βιαστικά την ανηφόρα. Η όχθη ήταν αρκετά ψηλή και απορώ, κάθε φορά που το θυμούμαι, πώς μπόρεσα να την ξεπεράσω και να βρεθώ στο βουνό. «Μόνο ο Θεός», λέω πάντα, «μόνο ο Θεός!..

»ΟΙ Άγγλοι στο μεταξύ, είχαν ανάψει τα φώτα του τζιπ και άρχισαν να πυροβολούν, από την ώρα ακριβώς, που εγώ είχα κάμει τη στροφή προς τα πίσω. Έτρεχα. έτρεχα, οπότε είχα αντιληφθεί ότι είχα κτυπηθεί από σφαίρα στο πόδι. Ευτυχώς, δεν ήταν τίποτε το σαβαρό.

»ΤΟ τι γινόταν πίσω μου δεν το ήξερα, ‘όπως, την ώρα εκείνη, η προσπάθεια, παρά τον τραυματισμό μου, ήταν ν’ απομακρυνθώ όσο το δυνατό περισσότερο. Σε συνθήκες αστροφεγγιάς, αλλά με τον αέρα τόσο δυνατό, που, κυριολεκτικά, γονάτιζε τους πεύκους!

»ΚΑΠΟΙΑ στιγμή είχα φτάσει κάπου ψηλά, ενώ οι πυροβολισμοί εναντίον μου συνεχίζονταν. Σταμάτησα τότε για λίγο, αφού είχα κουραστεί, οπότε κοίταξα προς τα κάτω. Άκουσα φασαρία, φωνές, βρισιές, κτυπήματα, αλλά και είδα, ότι εκτός από το τζιπ, πίσω του ήσαν σταθμευμένα ακόμα δυο φορτηγά του στρατού.

»ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ προς τα πού θα πήγαινα. Είτε προς το λημέρι, είτε προς τη Λυσό. Προέκρινα το δεύτερο. Πήγα στο σπίτι της οικογένειας Ράφτη, όμως δεν βρήκα εκεί τον ομαδάρχη μας Γεώργιο Ράφτη. Πληροφορήθηκα ότι ήταν στην Περιστερώνα, όπου με πήρε, στη συνέχεια, και συναντήθηκα μαζί του ο Βάγγατζης. Ο Παλληκαρίδης συνελήφθη και, στις 14 Μαρτίου 1957, μαρτύρησε στην αγχόνη, αφήνοντάς μας την ανθρωπιά, την αγωνιστικότητα και την ποιητική του μαεστρία..

»ΠΑΝΤΟΤΕ ήθελα να βρεθώ τέτοια μέρα στον τόπο αυτό και με πολλή συγκίνηση τον πατώ στα 74 μου χρόνια!..(Κλαίει)

»Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ βρήκε τη λευτεριά που αναζητούσε. Εμείς, όμως; Εμείς ακόμα παλεύουμε, ταλαιπωρούμαστε. Απέχουμε πολύ. Ξεμακρύσαμε, κι όσο περνά ο χρόνος, ξεμακρύζουμε…

»ΚΑΛΥΤΕΡΑ είναι γι’ αυτούς που φύγαν και μείναν αγνοί, με το όραμα της Ένωσης. Αν, με βάση τη θρησκεία μας, οι νεκροί μας βλέπουν και παρακολουθούν, ίσως εμάς τους συντρόφους τους, που ζήσαμε μαζί τους, να μας δίνουν το ευεργέτημα, ότι μαζί τους πολεμήσαμε και υποφέραμε τα πάνδεινα μαχόμενοι κατά του Άγγλου κατακτητή. Φαίνεται, όμως, ότι πάντοτε, μετά από έναν εθνικό αγώνα κυριαρχούν οι άκαπνοι, που τρώνε και θησαυρίζουν πάνω στα κόκκαλα των αγωνιστών!..

Ήταν προδοσία

»ΑΠΟ το χώρο που βρεθήκαμε απέναντι στους Άγγλους, μπόρεσε να διαφύγει και ο Πόπης. Από μονοπάτι, που ήταν ακριβώς πίσω από την απότομη εκείνη στροφή και οδηγούσε στη Λυσό. Το ότι εγώ, την κρίσιμη στιγμή, στράφηκα προς τα πίσω και δεν πήγα δεξιά προς τα έξω του δρόμου, αποδείχτηκε σωτήριο, γιατί κάτω ακριβώς από το δρόμο υπήρχε ενέδρα ομάδας Άγγλων στρατιωτών και θα έπεφτα πάνω της. Αυτό, οδηγεί στη βάσιμη υποψία, ότι είμαστε προδομένοι και οι Άγγλοι μας περίμεναν. Ήθελαν, με τ’ αυτοκίνητα σταθμευμένα στο δρόμο να μας αιφνιδιάσουν και, στην προσπάθειά μας να διαφύγουμε προς τα έξω, αφού η άλλη πλευρά ήταν βουνό, θα πέφταμε στην ενέδρα τους. Κι αυτό, δεν μπορεί να ήταν τυχαίο.

»Έπειτα: Κατά την πορεία μας δεν κρατούσαμε όπλα, αφού υπήρχε ο νόμος του Χάρντιγκ, που προνοούσε ότι και η απλή κατοχή όπλου ή άλλου άλλου πολεμικού, οδηγούσε στην αγχόνη. Αλλά και όπλα να κρατούσαμε, υπό τις συνθήκες εκείνης της νύχτας, δεν μπορούσαμε να δώσουμε μάχη και να διαφύγουμε, όπως ήταν οι διαταγές του Αρχηγού Διγενή να κτυπούμε και να φεύγουμε.

»ΤΑ όπλα μας ήταν πάνω στα ζώα και το οπλοπολυβόλο «Μπρεν», για το οποίο καταδικάστηκε σε θάνατο ο Παλληκαρίδης, ήταν γρασαρισμένο και την μοιραία στιγμή, το κρατούσε στο σβέρκο του με τα δυο του χέρια. Το είχαμε πάρει από κάποια «δόμη», όπου ήταν κρυμμένο έξω από τη Λυσό, με σκοπό να το χρησιμοποιήσουμε σε μια μεγάλη επιχείρηση που προγραμματίζαμε.

»ΤΟ «Μπρεν» το χρησιμοποιούσε ο «Σκρέκας» της ΕΟΚΑ, ο λαμπρός αγωνιστής Αργυρός Κυριάκου, από το Γέρι (μακαρίτης σήμερα), ο οποίος, για ένα διάστημα ήταν στο αντάρτικο της Πάφου, μαζί και με τον Παλληκαρίδη. Στο κοντάκι, μάλιστα, του όπλου, ο Αργυρός είχε χαράξει το ψευδώνυμό του: «Σκρέκας».

Αναδημοσίευση από: https://nikospa.wordpress.com/


Γιατί οι Άγγλοι απαγχόνιζαν τους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α.;

H διαδικασία εκτέλεσης:

Ο καταδικασμένος οδηγείτο πάνω σε πόρτα καταπακτής. Πάνω από αυτόν υπήρχε οριζόντια δοκός, από την οποία είχε περαστεί σκοινί που κατέληγε σε αγχόνη. Στη συνέχεια, ο δήμιος περνούσε σφιχτά την αγχόνη γύρω από τον λαιμό του καταδικασμένου αγωνιστή. Με τη διαταγή της εκτέλεσης, η καταπακτή στην οποία στεκόταν ο μελλοθάνατος άνοιγε μετακινείτο μακριά, με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στον κενό. Ο θάνατος ερχόταν συνήθως από το σπάσιμο του αυχένα του καταδικασμένου, εξαιτίας της δύναμης που ασκούσε το σώμα του που έπεφτε, και της απότομης αντίστασης του σκοινιού που ήταν δεμένο γύρω από τον λαιμό. Αν δεν συνέβαινε αυτό, το βάρος του κρεμάμενου σώματος πίεζε την αγχόνη να σφίξει, ώστε ο καταδικασμένος πέθαινε από σπάσιμο του αυχένα.

Γιατί:

Από πολλούς πολιτισμούς ο απαγχονισμός θεωρείτο εξευτελιστικός τρόπος θανάτου, έτσι μέσω αυτού του είδους εκτέλεσης, προσπαθούσαν να μειώσουν τον αγωνιστή. Οι Άγγλοι καταδίκαζαν ως συνήθως προδότες, εχθρούς του κράτους, δολοφόνους ή ληστές. Οι αγωνιστές θεωρούνταν από την «πολιτισμένη» Αγγλία τρομοκράτες.


Άντε Γρηγόρη, μάζεψε τους λεβέντες σου, ν’ ακούσετε λόγια του αέρα!

Εκείνη η νύκτα της Πρωταπριλιάς του 1955 ήταν διαφορετική. Τι και αν ήταν στην καρδιά της Άνοιξης; Ο ουρανός είχε μαυρίσει. Έκλαιγαν τα βουνά. Έκλαιγαν οι κάμποι. Έκλαιγαν τα πουλιά. Η φύση αισθανόταν δέος μπροστά στο γιγάντωμα των ψυχών. Μια χούφτα παλικάρια, τα πλείστα αμούστακα, νιώθοντας τα στήθη τους να φουσκώνουν από φιλοπατρία, με όραμα μια ουρανογάλανη πατρίδα, ξεχύθηκαν στις οδούς της δόξας. Εκείνη τη νύκτα, μια ολόκληρη γενιά έστρεψε τις καρδιές προς την αρετή των αρετών, την αγάπη για την πατρίδα. Ακολούθησαν ένα δρόμο δύσκολο, τραχύ, γεμάτο αγκάθια. Ανηφορικό αλλά μεθυστικό, αφού οδηγούσε στο χρυσοποίκιλτο παλάτι της Ελευθερίας.

Εκείνη τη νύκτα, τα κορμιά των Κυπρίων συγκλονίστηκαν. Από τις εκρήξεις που σηματοδότησαν την έναρξη του υπέρτατου αγώνα που κάθε άνθρωπος μπορεί να επιδιώξει. Από τις δονήσεις που προκάλεσε το ωστικό κύμα της συσσωρεμένης ανδρείας αυτών των παλικαριών, τα οποία με αυταπάρνηση αποφάσισαν να κοιτάξουν το Χάρο στα μάτια. Του φώναζαν «δεν σε φοβάμαι», του έσκαγαν ένα χαμόγελο και πετούσαν προς την αθανασία.

Τα τελευταία λόγια των εννιά απαγχονισθέντων ηρώων συγκλονίζουν. Λες και ακούς να μιλά ο Λεωνίδας των 300, ο Θεμιστοκλής στη Σαλαμίνα ή ο Αθανάσιος Διάκος. Άλλωστε, οι ήρωες που θυσιάζουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όλοι ίδιοι είναι. Μ. Καραολής: «Εμένα δεν πρέπει να με λυπάστε, εφ’ όσον εγώ δεν βλέπω λόγο να κλαίω για τον εαυτό μου». Α. Δημητρίου: «Δεν με φοβίζει ο θάνατος, γιατί η ζωή είναι περιττή μέσα στη σκλαβιά». Ι. Πατάτσος: «Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου». Χαρ. Μιχαήλ: «Επειδή γνωρίζω για ποιο σκοπό θα εκτελεστώ, αισθάνομαι τον εαυτό μου ισχυρό και γαλήνιο». Μ. Κουτσόφτας: «Οι μόνες λέξεις που μπορούν να ακούσουν απ’ τα χείλη μας οι δυνάστες είναι αυτές: Ελευθερία ή θάνατος». Στ. Μαυρομμάτης: «Θέλω να ξέρετε πως ο γιός και αδελφός σας, πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, γιατί κράτησε μέχρι τέλους τον ιερό όρκο που έδωσε να θυσιαστεί χάριν της ελευθερίας της Κύπρου». Α. Παναγίδης: «Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας». Α. Ζάκος: «Η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει, μα στη ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία».

Άντε Γρηγόρη, φώναξε τους ήρωες, φώναξε όλα τα παιδαρέλια, τον Γιάλλουρο, τον Πετράκη Κυπριανού… Συγκεντρωθείτε στα μαρμαρένια αλώνια της αθανασίας όπου βρίσκεστε. Φορέστε τα καλά σας κοστούμια κι ελάτε στη μάνα μας που σας καρτερά. Συνεχίζει να είναι μαυροφορεμένη και καταπονημένη. Ελάτε έτσι όπως κάνετε κάθε Πρωταπριλιά. Θα είναι και η αποψινή νύκτα διαφορετική. Θα κλαίνε και σήμερα τα βουνά, οι κάμποι, τα πουλιά. Κλαίνε, όμως, για άλλο λόγο. Επειδή σήμερα ξεπληρώνουμε τη θυσία σας με βροχή σκανδάλων. Με απύθμενη απληστία. Με απέραντη μικροψυχία. Με ξεστράτισμα ηθών και θεσμών. Πώς να μην κλαίνε το ηρωικό Τρόοδος και το παλικαρόβουνο Πενταδάκτυλος; Πώς να μην κλαίνε οι αετοί; Εσείς ήσασταν ασυμβίβαστοι με τη σκλαβιά, εμείς συμβιβαστήκαμε με τη σκλαβιά της μισής πατρίδας. Εσείς ήσασταν ανυπότακτοι, εμείς υποταχτήκαμε οικονομικά σε ξένους. Εσείς δεν αντέχατε με λιγότερη ελευθερία, λιγότερη αξιοπρέπεια, λιγότερο καθαρό αέρα. Εμείς ανεχόμαστε απαθώς την στρατιωτική κατοχή της μισής και την οικονομική κατοχή της άλλης μισής πατρίδας. Ο Μάτσης φώναξε «ου περί των χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα». Εμείς αναλωνόμαστε στο κυνήγι ύποπτων επιταγών μιας κάποιας Focus. Ο Νίκος Κρανιδιώτης έγραφε το 1957 για το θάνατο του μαθητή Γιάλλουρου: «Αγάπησε τη γαλανόλευκη. Αγάπησε τη σκιά της. Αγάπησε τις γαλανές σκέψεις της». Εμείς σήμερα, δια επισήμων χειλέων ανακαλύπτουμε ότι η μόνη μας σύνδεση με την Ελλάδα είναι κάποιοι… πολιτιστικοί δεσμοί.

Άντε λοιπόν Γρηγόρη, μάζεψε τους γίγαντες του ολοκαυτώματος του Αχυρώνα κι ελάτε. Να ακούσετε όλους αυτούς που θα σας εκθειάσουν, θα σας τιμήσουν με λόγια που θα τα πάρει ο αέρας. Είναι αυτοί κι άλλοι τόσοι που σας πρόδωσαν. Κι εμάς, τους απλούς ανθρώπους, που μεγαλώσαμε με το μεγαλείο της ψυχής σας. Θα βάλουν στεφάνια στους τάφους σας, εκεί στις φυλακές. Εξήντα χρόνια, σας κρατάνε ακόμη «φυλακισμένους». Φοβούνται να σας πάρουν αλλού που θα σας βρίσκει εύκολα ο κόσμος. Μπας και τους ξυπνήσετε… Προτιμούν να μας αποκοιμίζουν με υπνωτικά. Για να μην βλέπουμε όνειρα… Τα φοβούνται τα όνειρα… Μας υπνωτίζουν με δήθεν επιτυχίες. Ξέρετε ποιες είναι οι «επιτυχίες» της εποχής μας; Ότι αποτρέψαμε να έρθει ο υπουργός του δολοφόνου σας για να μην μολύνει τη σημερινή επέτειο. Ότι φεύγει το πειρατικό και θα ξαναρχίσουν οι συνομιλίες, αλλά την ίδια ώρα φεύγει και το γεωτρύπανο… Και άλλο ένα κομμάτι αξιοπρέπειας…

Άντε Γρηγόρη, πάρε τους λεβέντες σου και περάστε από τη μαυροφορεμένη μάνα μας να την ασπαστείτε. Μόνο από εσάς παίρνει δύναμη και αντέχει να ζει. Περιμένει την ώρα που θα βρεθεί ένας άλλος Μάτσης, ένας άλλος Παλληκαρίδης, να την πάρουν από το χέρι και να την οδηγήσουν στο μονοπάτι που θα συναντήσει κι αυτή την Λεφτεριά. Εσείς πήρατε μιαν ανηφοριά και βρήκατε την αξιοπρέπεια. Εμείς ακολουθήσαμε με κλειστά μάτια, ένα σωρό νάνους πολιτικούς στην κατηφοριά και συναντήσαμε την καταστροφή.


Μια απλή συγγνώμη δεν αρκεί. Πηγαίνετε στο πάνθεον, όπου σας τοποθέτησε η ιστορία και άστε εμάς να αναζητούμε ψήγματα ελπίδας στους στίχους του Μόντη για τον Αυξεντίου: Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου/ να καθαρίσουμε το δικό μας,/ να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου/ να μπολιάσουμε το δικό μας…

Γ. Καλλινίκου

Αναδημοσίευση από philenews
- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/arthra-apo-f-g-kallinikou/99/249733/ante-grigori-mazepse-tous-leventes-sou-n-akousete-logia-tou-aera#sthash.i9rCrPbJ.dpuf


28/11/1955 η Κύπρος κηρύσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και η ΕΟΚΑ απαντά με βόμβες

Ο Χάρντιγκ, για ν’ αντιμετωπίσει τη δράση της ΕΟΚΑ, κήρυξε την Κύπρο σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στις 7 μ.μ. της 26ης Νοεμβρίου 1955 και σε έκτακτη έκδοση της Επίσημης Εφημερίδας της Κυβέρνησης δημοσίευσε τους κανονισμούς, που είχε ετοιμάσει. Αναφέρομε πιο κάτω απόσπασμα από την κυβερνητική ανακοίνωση:

«Μερικοί των κανονισμών θα εφαρμόζωνται υπό του Κυβερνήτου, όταν αι περιστάσεις απαιτούν τούτο. Μεταξύ των εχόντων άμεσον εφαρμογήν είναι οι ακόλουθοι:

Του λοιπού καθίσταται παράνομος πράξις, υποκείμενη εις την ποινήν του θανάτου, το να εκπυρσοκροτή τις οιονδήποτε πυροβόλον όπλον καθ’ οιουδήποτε προσώπου, ή το να ρίπτη ή τοποθετή βόμβαν, ή το να μεταφέρη οιονδήποτε πυροβόλον όπλον, πυρομαχικόν ή άλλην εκρηκτικήν ύλην άνευ νομίμου εξουσιοδοτήσεως, το βάρος της αποδείξεως της οποίας θα πίπτη επί του ατόμου.

Η κατοχή βομβών άνευ νομίμου εξουσιοδοτήσεως και διάφοροι πράξεις δολιοφθοράς, αι οποίαι επηρεάζουν τας συγκοινωνίας, τας ηλεκτρικάς γραμμάς, τας υδατοπρομηθείας και ούτω καθεξής, καθίστανται παράνομοι πράξεις, υποκείμενοι εις φυλάκισιν διό βίου.

Καθίσταται παράνομος πράξις το να κηρύττη τις ή το να παρακινά άλλους να μετεχουν οιασδήποτε απεργίας, η οποία δεν σχετίζεται με εργατικήν διαφοράν.

Δια προκηρύξεως ο Κυβερνήτης έχει επίσης απαγορεύσει γενικώς την συγκρότησιν οιασδήποτε συγκεντρώσεως εν τη Αποικία, εξαιρέσει θεατρικών ή κινηματογραφικών παραστάσεων, από αύριον 27ην Νοεμβρίου. Η προκήρυξις αύτη δεν εφαρμόζεται εις την περίπτωσιν λειτουργιών και τελειώνεις ναούς και τζαμία. Οι Διοικηταί δύνανται, κατά την κρίσιν των, να εξακολουθούν να εκδίδουν αδείας δι’ αθλητικός συναντήσεις».

Η κυβερνητική ανακοίνωση ανέφερε και λεπτομέρειες των ειδικών αυτών κανονισμών.
Μερικά αποσπάσματα είναι τα ακόλουθα:

α) «Πας αξιωματικός της Αστυνομίας ή οιονδήποτε μέλος των ενόπλων δυνάμεων δύναται να συλλαμβάνη άνευ εντάλματος οιονδήποτε πρόσωπον, το οποίον θα είχεν εύλογον λόγον να υποψιάζεται, ότι ενήργησεν ή ενεργεί ή πρόκειται να ενεργήση κατά τρόπον επιβλαβή εις την δημοσίαν ασφάλειαν ή την δημοσίαν τάξιν ή διέπραξεν ή διαπράττει ή πρόκειται να διάπραξη αδίκημα κατά παράβασιν των Κανονισμών Αμύνης».

β) «Ο Διοικητής της οικείας επαρχίας δύναται δια διατάγματος ν’ απαγορεύη την συγκέντρωσιν ή παρέλασιν πέραν των πέντε προσώπων.

γ) «Ο Κυβερνήτης θα δύναται δια διατάγματος να παρεμποδίζη ή περιορίζη την δημοσίευσιν εις την Νήσον ύλης, η οποία θα ήτο επιβλαβής εις την δημοσίαν ασφάλειαν και τάξιν».

δ) «Ο Κυβερνήτης θα δύναται να επιβάλλη κατ’ οίκον περιορισμόν εις οιανδήποτε περιοχήν της Νήσου και να απαγορεύη την είσοδον εις την Νήσον ή την εκ ταύτης έξοδον οιουδήποτε προσώπου».

ε) «Απαγορεύονται αι παράνομοι απεργίαι και προνοείται η αποφυγή άλλων απεργιών και «λοκ άουτ».

στ) «Ο Κυβερνήτης ή πρόσωπον εξονσιοδοτημένον υπ’ αυτού δύναται να τερματίζη δια διατάγματος – εάν πιστεύη, ότι τούτο είναι προς το συμφέρον της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας – την θητείαν παντός Δημοτικού Συμβουλίου και να διορίζη Δημοτικήν Επιτροπήν, η οποία θα έχη την εξουσίαν και θα εκτελή τα καθήκοντα του παυθέντος Δημοτικού Συμβουλίου».

ζ) «Ο υπ’ αριθμόν 65 Κανονισμός απαγορεύει την μεταφοράν, επίδειξιν ή αναπέτασιν εις οιονδήποτε τόπον ή επί οιουδήποτε κτιρίου πάσης σημαίας, λαβάρου ή παρομοίου εμβλήματος ή πράγματος».

η) «Αρρεν πρόσωπον, ηλικίας κατωτέρας των 18 ετών, καταδικαζόμενον υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου δια παράβασιν των Αμυντικών Κανονισμών, δύναται να καταδικασθή εις την ποινήν της μαστιγώσεως, εάν το Δικαστήριον ήθελε κρίνει ταύτην σκόπιμον».

θ) «Εις περίπτωσιν διαπράξεως αδικήματος, το οποίον κατά την γνώμην του Διοικητού θα ήτο επιζήμιον εις την εσωτερικήν ασφάλειαν ή την διατήρησιν της δημοσίας τάξεως εν τη Νήσω, και εκ του οποίου επροξενήθη βλάβη εις περιουσίαν, θα είναι νόμιμον δια τον Διοικητήν να λαμβάνη τη εγκρίσει του ΚυΒερνήτου οιονδήποτε των κατωτέρω μέτρων ή όλα μαζί: 1ον Να διατάσση την επιβολήν συλλογικού προστίμου εις τους άρρενας κατοίκους της περιοχής του αδικήματος, ηλικίας ουχί ολιγωτέρας των 18 ετών. 2ον Να διατάσση το κλείσιμον όλων ή οιωνδήποτε καταστημάτων της εν λόγω περιοχής, μέχρις ανακλήσεως του Διατάγματος ή να ορίζη το άνοιγμα των καταστημάτων υπό όρους και εις χρόνον καθοριζόμενον υπό του διατάγματος, 3ον Να διατάσση την κατάσχεσιν κινητής ή ακινήτου περιουσίας παντός κατοίκου της εν λόγω περιοχής και 4ον Να διατάσση, όπως όλαι ή οιαιδήποτε των κατοικιών της ρηθείσης περιοχής κλεισθούν και παραμείνουν κλειστοί και μη διαθέσιμοι δι’ ανθρωπίνην οίκησιν επί περίοδον καθοριζομένην». (1)

Στις 27 Νοεμβρίου 1955, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δήλωσε:

«Η εν Κύπρω δημιουργηθείσα ανώμαλος κατάστασις αποτελεί απλούν σύμπτωμα μιας άλλης· καταστάσεως. Της επιμονής δηλαδή των Άγγλων να κατέχουν και διακυβερνούν την Κύπρον παρά την θέλησιν των κατοίκων της.

Εις αντιμετώπισα της δημιουργηθείσης ανωμαλίας, η Βρετανική Κυβέρνησις εκήρυξεν από χθες κατάστασιν εκτάκτου ανάγκης καθ’ όλην την Κύπρον. Με έκτακτα στρατιωτικά μέτρα ηθέλησε να κάμψη την εθνικήν αντίστασιν του Κυπριακού λαού και να επιβάλη την ομαλότητα και την τάξιν εν τη Νήσω.

Είναι πράγματι λυπηρόν, διότι η Βρετανική Κυβέρνησις έχει την αντίληψιν, ότι είναι δυνατόν να λύση το Κυπριακόν πρόβλημα με στρατιωτικά μέτρα. Αλλά δεν λύεται κατ’ αυτόν τον τρόπον το πρόβλημα. Αντιθέτως καθίσταται οξύτερον. Και εφ’ όσον παραμένει άλυτον, ούτε η ομαλότης ούτε η τάξις αποκαθίστανται. Μία και μόνη είναι η ορθή λύσις. Η αυτοδιάθεσις του Κυπριακού λαού». (2)

Πηγές:(1) Proclamation by the Governor (John Harding) that the provisions of part II of the Emergency Powers Order in Council 1939, shall have effect in the colony as from the 26th November 1955: Page 715 (No 730) in Subsidiary legislation 1955. Βλ. «Λεύκωμα Πολιτικών Καταδίκων 1955-1959»- Έκδοση Συνδέσμου Πολιτικών Καταδίκων ΕΟΚΑ 1955-1959, Λευκωσία 1955, σ. 12, καθώς και «Άπαντα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ’», τόμος Β’ σσ. 622-628
(2) «Άπαντα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Μακαρίου Γ’», τόμος Β’ σ. 292

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Γράφει ο Αρχηγός Διγενής για τον θάνατο του Μάρκου Δράκου

«Υπήρξεν αγνός, τίμιος, ανιδιοτελής και γενναίος μαχητής... Ο θάνατός του με απεστέρησε ενός αρίστου συμπολεμιστού, την δε Κύπρον ενός τέκνου της, το οποίον θα της ήτο λίαν χρήσμον, όχι μόνον εις τον απελευθερωττικόν αγώνα, αλλά και εις την μετ' αυτόν δημιουργικήν εργασίαν διά την πρόοδον και ευημερίαν της. Η θλίψις μου διά τούτο ήτο μεγίστη».

(Στην φωτογραφία, ο νεκρός αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. στο νεκροτομείο Λευκωσίας).


Δηλώσεις και εκτιμήσεις ξένων πολιτικών και στρατιωτικών για τον Διγενή

«Η ΕΟΚΑ είναι αδύνατο να ηττηθεί» («Ομπσέρβερ», «Ντέιλι Χέραλντ»). 

«Ένας στρατάρχης, τρεις στρατηγοί και 40.000 Βρετανοί στρατιώτες δεν αποδείχθηκαν ικανοί να νικήσουν της ΕΟΚΑ («Ημερήσιος Κήρυκας»). 

«Ο Διγενής μεταξύ των μεγαλυτέρων ανταρτών ηγετών όλων των εποχών» («Ντέλι Μέιλ»). 

«Οι πολιτικές και στρατιωτικές Αρχές της Κύπρου παραδέχονται τώρα ότι η ΕΟΚΑ είναι αδύνατον να συντριβεί» («Ομπσέρβερ»).

«Ο Χάρντιγκ απέρχεται ηττημένος» (Σκότσμαν). 


«Στρατηγέ, ο Αγώνας σου με συναρπάζει» (Φιντέλ Κάστρο). 

«Ο Διγενής ήταν για μας μυθική μορφή. Ο αγώνας του μάς ενέπνεε. Ήταν μεγάλος ηγέτης»(Σάιμους Μέρφι). 

«Είμαι συγκλονισμένος από την προσωπικότητα του ασύλληπτου Διγενή» (Σιόν Μακστίφεν). «

Η ΕΟΚΑ του Διγενή είναι στρατιωτικά αήττητη» (Στρατάρχης Μοντγκόμερι).

Τέλος, ο μεγαλύτερος αντίπαλός του, ο σκληρός και αδίστακτος διώκτης της ΕΟΚΑ, στρατάρχης Χάρντινγκ, πλέκει δοξαστικό εγκώμιο στον Θρυλικό Αρχηγό του Απελευθερωτικού μας Αγώνα:


«Ο Διγενής είναι εξαιρετικός οργανωτής και ειδικός αρχηγός ανταρτών. Είναι άνδρας μεγάλης επιμονής και αντοχής. Επιβάλλει σιδηράν πειθαρχία τόσο στον εαυτό του όσο και στους γύρω του. Εφόσον ο Γρίβας βρίσκεται στην Κύπρο, η ΕΟΚΑ θα διατηρεί τη δύναμή της».




Γιατί ο Φιντέλ Κάστρο θαύμαζε τον Γ. Γρίβα;

Παρά την εμφανή τους ιδεολογική διαφοροποίηση, ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59 αποτέλεσε έμπνευση για τον αντίστοιχο αγώνα των Κουβανών επαναστατών (1956-1959). Σε τηλεγράφημά του (το 1959) προς τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα ο Φιντέλ Κάστρο εξέφρασε όχι μόνο τον θαυμασμό του για τον αγώνα των Κυπρίων μαχητών της ΕΟΚΑ, αλλά ανέδειξε και ότι το παράδειγμα της ΕΟΚΑ στάθηκε πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν. «Στρατηγέ, ο Αγώνας σου με συναρπάζει» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην εν λόγω επιστολή/τηλεγράφημα. Όταν ο Γρίβας απεβίωσε το 1974, ο Φιντέλ Κάστρο απέστειλε συλλυπητήριο μήνυμα στη σύζυγό του αναφέροντας πως:

«Εφήρμοσα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της χώρας μου τα αντάρτικα σχέδια που είχε χρησιμοποιήσει ο στρατηγός Γρίβας στον αγώνα της ΕΟΚΑ».

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Τιμή σε 31 ήρωες της ΕΟΚΑ 1955- 59 αποδίδει το Aγία Κύπρος 204 πνοές“

Απόδοση τιμής στους ήρωες του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955- 59 μέσω στίχων και μουσικής αποτελεί η δημιουργία cd με πρωτοβουλία του Νίκου Παπακλεοβούλου, από τη Χλώρακα, προέδρου του Συλλόγου Ελλήνων Κυπρίων Επιστημόνων στην Αθήνα.

Μιλώντας στο ΚΥΠΕ, ο κ. Παπακλεοβούλου με την ευκαιρία της επίσκεψής του στην Πάφο ανέφερε πως έταξε ως σκοπό του να ασχοληθεί προσωπικά με τη συνεχιζόμενη τουρκική εισβολή και κατοχή αλλά και με τους ήρωες της ΕΟΚΑ 1955- 1959.

 
Στα πλαίσια αυτού του σκοπού, συνέχισε, έχει φροντίσει και έχουν κυκλοφορήσει μουσικά έργα τα οποία αναφέρονται στα δύο αυτά θέματα. Πρόσφατα, συνέχισε, κυκλοφόρησε διπλό cd υπό τον τίτλο “ γία Κύπρος 204 πνοές” αφιερωμένο σε 31 ήρωες της ΕΟΚΑ 1955 – 59 εκ των οποίων περιλαμβάνονται και 17 ήρωες της Πάφου.

Στο cd συμμετέχουν αξιόλογοι ερμηνευτές όπως οι Γιάννης Γιοκαρίνης, Γιάννης Δημητράς, Χρήστος Καλλόου, Μαρία Κανελλοπούλου, Εύη Καπάταη, Τάλης Κωνσταντόπουλος, Βασίλης Λέκκας, Μαρία Λυμπεράκου- Στέλλα, Ρόμπερτ Ουϊλλιαμς, Κατερίνα Σκοραλάκη, Τάσος Στέλλας και Πασχάλης Τσαρούχας.

Ο κ. Παπακλεοβούλου είπε πως είναι τέτοια η δομή των τραγουδιών ούτως ώστε ακούγοντας κάποιος το τραγούδι να πληροφορείται κατά 70% με 75% για τη ζωή και τη θυσία του ήρωα. Τα τραγούδια έχουν σταλεί σε όλα τα Γυμνάσια και Λύκεια της Πάφου.

Σε εξέλιξη, ανέφερε, βρίσκεται άλλο ένα μουσικό έργο που αποτελεί ύμνο σε άλλους 17 ήρωες της ΕΟΚΑ 1955- 59, ενώ στόχος πρόσθεσε είναι να καλυφθούν με στίχους και μουσική και οι 108 ήρωες του αγώνα.


Είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια

Είμαστεν τζιείνοι που ’μαστεν
τζι εμείς τζιαι τα παιδκιά μας·
ο σπόρος εν’ ο ίδιος, το ίδιον χωράφιν,
όσον τζι αν πολλυνίσκουσιν τες πλήξες, τα κακά μας,
εν μας λυούν τζι αν μάχουνται με βόλιν, με χρυσάφιν·
αν άλλασσεν το φυσικόν εύκολα του πλασμάτου
τζι ο Πλάστης εν’ ν’ αντρέπετουν για τούντα έρκατά του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΠΕΡΤΗΣ

Η Λήδα Κουρσουμπά, Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων (!) του Παιδιού, εκφράζει εδώ και καιρό την άποψη ότι «υπό τις περιστάσεις, η επίσκεψη των παιδιών νηπιακής και δημοτικής ηλικίας στον χώρο των φυλακισμένων μνημάτων και της αγχόνης δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου το σχολείο να επιτύχει στον στόχο του να καλλιεργήσει τον σεβασμό στις εθνικές αξίες, την ιστορία και την παράδοσή μας». Θεωρεί δε πως σε ό,τι αφορά τα παιδιά του Γυμνασίου και Λυκείου, οι επισκέψεις θα μπορούσαν να γίνονται «αφού προηγηθεί διάλογος μαζί τους».

Η κυρία Κουρσουμπά που προφανώς αγνοεί (;) την προσφορά της ΕΟΚΑ σε αυτόν τον τόπο, που προφανώς θα προτιμούσε να είχε να κάνει με φραγκολεβαντίνους παρά με Έλληνες, που προφανώς καταριέται την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο, δεν εκφράζει καμιά άποψη τυχαία. Άλλωστε, η ΕΟΚΑ βάλλεται ποικιλοτρόπως από τον συρφετό εκείνων που, αν είχαν την ευκαιρία, θα επέλεγαν να κουβαλήσουν τα παιδιά στα μνημεία των Βρετανών, στην Κερύνεια και αλλού, στα μνημεία των Τούρκων, στα μνημεία των Ναζί (μέρες που είναι), στα μνημεία όλων εκείνων που καταδυνάστευσαν τον τόπο και που εξαιτίας τους χύθηκαν λίτρα αίματος.

Η Λήδα Κουρσουμπά δεν είναι μόνη της, ειδικά σήμερα. Με πρόσχημα τον «θάνατο», το «παρελθόν», τους «τάφους» και άλλα, αρκετοί είναι που «παίζουν» με τη διαπαιδαγώγηση, ακόμα κι αν δεν έχουν ιδέα από αυτήν. Σήμερα ειδικά, που οι καιροί «επιβάλλουν» την απαγκίστρωση από το παρελθόν, τα όρια ξεπεράστηκαν και οι αντοχές γίναν κλωστές, που λέει κι ο ποιητής. Ελέω Κυπριακού, δηλαδή, αρκετοί είναι εκείνοι που ξεφεύγουν και θεωρούν πρέπον να λησμονηθούν τα αίματα, τα κόκκαλα, οι τάφοι, τα μάρμαρα προκειμένου να ζήσουμε σαν ωραίες πεταλούδες μες στον κάμπο της νέας Κύπρου. Κάποτε δε η αισχρότητα και η μέθη τους ξεπερνά και την Κουρσουμπά. Ή το PRIO.

Η Κουρσουμπά, όπως και οι υπόλοιποι, από τους υπουργούς Παιδείας μέχρι τη Δικοινοτική Επιτροπή για την Παιδεία, δεν αξιώνουν τίποτα στην τύχη. Ούτε πράττουν οτιδήποτε δήθεν για να μην περάσουν δύσκολα παιδικά χρόνια τα ελληνοκυπριόπουλα. Ξέρουν πολύ καλά, κατά το παράδειγμα των σερ Ρόναλντ Στορς και Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ, πως ο μόνος τρόπος να υποταχθεί ο κυπριακός Ελληνισμός είναι να σταματήσει να αποκαλείται πια Ελληνισμός. Να σταματήσει να αποτελεί κομμάτι των αδικημένων του Ελληνισμού, να σταματήσει να μεγαλουργεί με τη γλώσσα, το σώμα και τη θρησκεία του. Γι’ αυτό βιάζουν την Ιστορία, γι’ αυτό πολεμούν την ΕΟΚΑ, γι’ αυτό υποτιμούν τα Οκτωβριανά του 1931.

Ως εκ τούτου, η Λήδα Κουρσουμπά, βυθισμένη στη μετριότητα και την απαιδεψιά της, «όφειλε» να βρει τρόπο να απομακρύνει τα παιδιά (ως Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων τους τάχα) από την ΕΟΚΑ. Και ανακάλυψε τον θάνατο και την αγχόνη. Εξυπνάδες. Ξέρει πολύ καλά (ή της μετέδωσαν) ότι η ΕΟΚΑ κρατά όρθιο τον λαό και τον ελληνικό μας τρόπο. Ξέρει, πλαισιωμένη από τεχνικές επιτροπές, πως μονάχα αν λησμονηθεί η ΕΟΚΑ θα τουρκοποιηθεί αυτός ο τόπος κι ας μην ήταν αγώνας εναντίον των Τούρκων. Ξέρει, σε συνεννόηση με τις «αρχές» (κατοχικές ή μη), πως «ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη, είναι αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» και αυτό δεν το αντέχει. Ξέρει πως η ΕΟΚΑ εναντιώνεται στα σχέδια διάλυσης, η ΕΟΚΑ συντηρεί την ταυτότητά μας, η ΕΟΚΑ συγκινεί τους δεκαεξάρηδες (και όχι ο Ακιντζί ή ο Αναστασιάδης), η ΕΟΚΑ απεμπολεί σάπιες συνομιλίες, η ΕΟΚΑ φωτίζει ακόμα τον δρόμο για τη λευτεριά. Και αυτό δεν το αντέχει. Θέλει πάση θυσία να δημιουργήσει μια γενιά που θα θεωρεί αποκρουστικά τα αιώνια Φυλακισμένα Μνήματα, θέλει μια γενιά που δεν θα ξέρει πού θα πατά και πού θα πηγαίνει, θέλει μια γενιά που θα λησμονήσει το «σκοτάδι» της καταπακτής του μάγκα Παλληκαρίδη για να αποδεχτεί το «φως» των αγγελικά πλασμένων κατακτητών. Και διερωτόμαστε: Δεν τα κατάφεραν οι Βρετανοί με τις αγχόνες, θα τα καταφέρει η Λήδα Κουρσουμπά; Άραγε…

Κόμμα και ρετσίνα
κι άσματα επινίκια.
Είμαι δεκαεξάρης,
σας γαμώ τα Λύκεια. 

            Αλέκος Μιχαηλίδης

Ανάσταση Τώρα

Πηγή: https://efimeridaenosis.wordpress.com/2016/11/01/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CF%8E-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%8D%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BF/

 

Στέλιος Μαυρομμάτης: «Σκοτώστε με, δεν σας φοβάμαι»

Όταν λίγο με τα τις 12:25, έφτασε στην αγχόνη, φώναξε στους παριστάμενους Άγγλους εκπροσώπους, «Σκοτώστε με, δεν σας φοβάμαι, είναι πολλοί πίσω μου που θα πάρουν το αίμα μου». Το χαμόγελο από τα χείλι των δημίων του πάγωσε, και αμέσως έγινε έκφραση αγωνιάς και τρόμου από τα λόγια του Ήρωα, που λίγα μόλις λεπτά αργότερα πέρασε στην αθανασία.